KÜNYE
17. Ceza Dairesi 2017/3792 E., 2019/1110 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 5 Şubat 2019
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Hırsızlık
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
295 kelime·1 dk okuma
Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:
Sanığın tekerrür uygulamasına esas alınan Çorlu 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 2006/866 Esas ve 2008/542 Karar sayılı ilamıyla nitelikli hırsızlık suçundan verilen ve 30/01/2013 tarihinde kesinleşen ilamında, TCK'nun 58. maddesinin tatbik edildiğinin ve sanığın bu ilam nedeniyle 2. kez mükerrir olduğunun anlaşılması karşısında, sanığın ikinci kez mükerrir olduğunun ve 5275 sayılı Yasa'nın 108/3. maddesi uyarınca ikinci kez tekerrür hükümlerinin uygulanması nedeniyle sanığın koşullu salıvermeden yararlanamayacağı hususunun karar yerinde belirtilmemesi, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.
Dosya kapsamına göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.
Ancak;
Önceki hüküm sanık tarafından temyiz edilmiş olduğundan lehe bozma sonrası yapılan yargılama giderlerinin sanığa yükletilemeyeceğinin gözetilmemesi ve bozma öncesi yargılama giderinin 6352 sayılı Yasa'nın 100. maddesi ile CMK'nun 324. maddesinin dördüncü fıkrasına eklenen cümle gereğince, 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutardan az olduğu ve bu nedenle sanığa yargılama gideri olarak yükletilmeyeceğinin göz ardı edilmesi,
Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'ün temyiz nedeni bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak hüküm fıkrasından yargılama giderine ilişkin kısım çıkarılarak yerine ''6352 sayılı Yasa'nın 100. maddesi ile CMK'nun 324. maddesinin dördüncü fıkrasına eklenen cümle gereğince,
Yargıtay 17. Ceza Dairesi, E. 2017/3792, K. 2019/1110, 5 Şubat 2019 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama