Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2017/4175 K.2019/775

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1) Katılana ait araç terk edilmiş halde bulunduğunda, kapılarında zorlama izi olmadığı ve düz kontak yapılmamış olduğunun tespit edildiği, sanığın ikrar içeren savunmasında ise aracı çalarken kapılarının açık olduğu ve kontak anahtarının torpido gözünde olduğunu belirttiği böylelikle araç üzerinde yapılan inceleme ile sanığın beyanının uyumlu olması karşısında, sanığın haksız yere bulundurduğu anahtar ile suça konu aracı çalmasına ilişkin eyleminin 5237 sayılı TCK’nın 142/2-d maddesindeki suçu oluşturduğu gözetilmeden, yazılı şekilde aynı Yasa’nın 142/1-b maddesinden hüküm kurulması,

Kabule göre de;

2) T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,