Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2017/4366 K.2018/9368

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

A-Mağdur sanık ... .... müdafiinin mağdur sanık ... hakkında verilen beraat ve düşme hükümlerine yönelik temyiz incelemesi neticesinde;

06/03/3015 tarihli duruşmada sanık hakkında şikayetçi olmadığını beyan eden mağdur sanık ... ....'nın 5271 sayılı CMK'nın 237 ve 238. maddeleri gereğince davaya katılma ve verilen hükmü temyize yetkisi bulunmadığından; mağdur sanık ... .... müdafiinin mağdur sanık ... hakkında hırsızlık suçundan verilen beraat hükmü ile basit yaralama suçundan verilen düşme hükmüne yönelik temyiz isteğinin 5320 sayılı CMK'nın Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

B-Mağdur sanık ...’nın mahkumiyet hükmüne, mağdur sanık ... .... müdafiinin mahkumiyet hükmüne ve Cumhuriyet Savcısı'nın mağdur sanık ... hakkında verilen düşme hükmüne yönelik temyiz incelemesi neticesinde;

Anayasa Mahkemesi'nin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı kararı ile TCK'nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararlarının da kapsam ve içerik itibarıyla infaz aşamasında mahallinde gözetilebileceğinden, bozma nedeni yapılmamıştır.

Mağdur sanık ... hakkında; hüküm tarihine kadar yapılan yargılama gideri toplamı, 5271 sayılı CMK'nın 324/4. maddesine atıfta bulunan 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü hakkında Kanun'un 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutar olan 20,00 TL'den az olduğu halde yargılama giderinin sanıktan tahsiline karar verilmiş ise de, hüküm kesinleşinceye kadar yapılacak yargılama giderlerinin de toplam yargılama gideri kapsamında olması nedeniyle hükmün kesinleştiği tarihte sanıktan tahsili gereken yargılama giderinin yukarıda açıklanan terkin miktarından az olması halinde Devlet hazinesi üzerinde bırakılmasının infaz aşamasında değerlendirilmesi mümkün görülmüştür.