Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2017/4776 K.2018/664

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü: Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye, hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Suça sürüklenen çocuğun haklarında ayrı soruşturma yürütülen diğer suç ortaklarıyla birlikte, müştekinin şoförlüğünü yaptığı ve mesai bitiminde sokağa park ettiği belediyeye ait halk otobüsünün sol arka camından içeriye girerek, içeriden yaklaşık 10,00 TL bozuk para çaldığı olayda.

14.12.2012 tarihli olay yeri inceleme raporunda sol arka kapı yan pencere camı üst kısmında bulunan sürgülü camın açık vaziyette olduğunun belirtildiği, aracın camının açık olması durumunda suça sürüklenen çocuğun eylemlerinin TCK'nın 141/1. maddesinde düzenlenen hırsızlık suçuna; kapalı camın zorlanarak açılması durumunda ise aynı Kanun'un mülga 142/1-b maddesinde düzenlenen kilitlenmek suretiyle muhafaza altına alınan eşya hakkında hırsızlık suçuna vücut vereceğinin anlaşılması karşısında; aracın camlarının kapalı olup olmadığı müştekiden;

aracın camlarının suça sürüklenen çocuk ve diğer suç ortaklarının aracın camını zorlayarak mı açtıkları, yoksa açık olan camdan mı içeriye girdiklerinin tanık ...'den sorularak sonucuna göre suçun hukuki nitelendirmesinin yapılması gerekirken eksik kovuşturma ile karar verilmesi,

2-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir.

TCK'nın 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli

olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe açmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; müştekinin yaklaşık 10,00 TL bozuk parasını çalan suça sürüklenen çocuk hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması halinde TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3-Suç tarihinde 12-15 yaş grubu içerisinde bulunan suça sürüklenen çocuk hakkında 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 35/1 ve Çocuk Koruma Kanunu'nun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkında Yönetmelik'in 20/2. maddesi gereğince zorunlu olan sosyal inceleme raporu alınmadan, başka bir dosyadan alınan sosyal inceleme raporuna dayanılarak hüküm kurulması,

4-Suça sürüklenen çocuk hakkında hükmolunan kısa süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında TCK'nın 50/1-a. maddesi uyarınca adli para cezasının gün karşılığının belirlenmesinin yasal dayanağını oluşturan TCK'nın 52/2. maddesinin karar yerinde gösterilmemesi,