Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2017/4821 K.2019/235

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanık hakkında Ankara 10. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 2012/1343 Esas ve 2013/95 Karar sayılı ilamının tekerrüre esas alındığı ancak, sanığın adli sicil kaydında Ankara 5. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 04.07.2014 tarihinde kesinleşen 2014/144 Esas ve 2014/360 Karar sayılı ilamının tekerrür uygulamalarında daha ağır cezayı içeren bu ilamın esas alınması gerektiği halde, sanık hakkında daha az cezayı gerektiren ilamın tekerrüre esas alınması, aleyhe temyiz olmadığından, bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1)Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 28.02.2014 tarih, 2016/28033 Esas ve 2017/115 karar sayılı kararında da belirttiği üzere ; sanığın kamu kurumu niteliğindeki hastaneye girerek müştekinin çantasından 30 TL çalması şeklindeki eylemi ile TCK'nın 142/1-a ve 142/2-h maddelerini ihlal ettiği nazara alındığında, sanığın suçun daha ağır cezayı içeren nitelikli hali olan TCK'nın 142. maddenin 2. fıkrasının (h) bendi uyarınca cezalandırılması gerektiği halde aynı yasanın 142/1-a maddesi gereğince hüküm kurulması,

2)Sanığın mahkemedeki savunmasında katılanın zararını gidermek istediğini beyan etmesi karşısında TCK'nın 168/2 maddesindeki etkin pişmanlık hükümlerinden yararlanmak isteyen sanık hakkında makul süre verilerek katılanın zararını gidermesi imkanı tanınmadan hüküm kurulması,

3)T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,