Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2017/5547 K.2018/1046

Suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçundan sanık ...'in 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 165/1, 62/1. ve 52/2. maddeleri gereğince 5 ay hapis ve 1.000,00 Türk Lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/5. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair Bursa 10. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 30/05/2011 tarih, 2011/431 Esas ve 2011/708 Karar sayılı kararının itiraz edilmeden kesinleşmesini müteakip, sanığın denetim süresi içerisinde kasten yeni bir suç işlediğinin ihbar edilmesi üzerine,

5271 sayılı Kanun'un 231/11. maddesi uyarınca hakkındaki hükmün açıklanması ile 5237 sayılı Kanun'un 165/1, 62/1 ve 52/2. maddeleri gereğince 5 ay hapis ve 1.000,00 Türk Lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin Bursa 10. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 10/05/2017 tarih, 2016/425 Esas ve 2017/400 sayılı Kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığı'nca verilen 09/11/2017 gün ve 94660652-105-16-9163-2017-Kyb sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 16/11/2017 gün ve 2017/63833 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19/06/2007 tarih, 2007/10-108 Esas ve 2007/152 Karar sayılı kararında da belirtildiği üzere, yasa koyucunun ayrıca adlî para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adlî para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, bunun gerekçelerinin gösterilmesi dayanılan gerekçelerin de yasal ve dosya içeriğiyle örtüşmesi gerektiği, yine aynı Kanun’un 3. maddesinin 1. fıkrasında ise, “Suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine” hükmolunacağının belirtildiği,

somut olayda mahkemece temel cezanın tespiti sırasında hapis cezası takdiren alt sınırdan tayin edilmesine rağmen, para cezası tayin edilirken 5237 sayılı Kanun'un 61. maddesine aykırı olacak şekilde alt sınırdan niçin uzaklaşıldığına dair hiçbir gerekçe gösterilmeden anılan Kanun’un 52/1. maddesinde gösterilen 5 tam gün sayısı yerine 60 gün üzerinden adlî para cezasına hükmedilmek suretiyle, sanık hakkında fazla ceza tayin olunmasında isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 19.02.2008 gün, 2008/5-19 Esas ve 2008/31 sayılı kararında da belirtildiği üzere, kanun yararına bozma yöntemi, karar veya hükümlerdeki hukuka aykırılıkların toplum ve birey açısından hukuk yararına giderilmesini ve ülke sathında uygulama birliğine ulaşılmasını sağlama amacıyla, olağanüstü bir denetim muhakemesi yolu olarak Ceza Yargılaması Yasası’nın 309. ve 310. maddelerinde düzenlenmiştir.

Bu denetimin konusu, maddi ve yargılama hukukuna ilişkin hukuka aykırılıklardır. Ancak, gerek kesin hükmün otoritesinin korunması zorunluluğu, gerekse olağanüstü bir denetim yolu olması nedeniyle dar kapsamlıdır; her türlü hukuka aykırılığın öne sürülüp incelenmesine elverişli bir denetim yolu değildir.

Nitekim, yasa yolunun bu özelliği nedeniyle, hakimin takdirini hatalı kullanmasına ilişkin hususlardaki hukuka aykırılıklar, örneğin; temel ceza miktarının saptanmasında kullanılan ölçütlerin hatalı takdir edilmesi, Yargıtay’ın sadece olağan bir denetim yolu olan temyiz

incelemesi sırasında dikkate alabileceği hukuka aykırılıklardandır.

Olağan yasa yolunda bozma nedeni oluşturan her hukuka aykırılığın, kanun yararına bozma yasa yoluna konu edilmesi mümkün olmadığı dikkate alınarak, sanık ... hakkında suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçundan hükmolunan hapis cezası alt sınırdan tayin edildiği halde, adli para cezası farklı bir gerekçe gösterilmeden alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmiş ise de, hükümde, alt sınırdan uygulama yapıldığına ilişkin herhangi bir ifadeye yer verilmemesi karşısında, mahkemece belirlenen adli para cezasının, uygulama maddesindeki alt ve üst sınırlar arasında takdir hakkının kullanılması kapsamında değerlendirilmesi gerekeceğinden,