Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2018/1200 K.2018/7642

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

05.11.2004 tarihinde sanığın yokluğunda karar verildiği, savunmasının alındığı duruşmada bildirdiği adresine yapılan tebligatlar tebliğ edilmemesi nedeniyle 13.03.2005 tarihinde Basın İlan Kurumu aracığıyla ilanen tebliğ yapıldığı, sanığın 03.01.2005-11.08.2005 tarihleri arasında kesintisiz şekilde Keşan Ceza İnfaz Kurumu'nda olduğu, kesinleştirmenin yapıldığı tarih olan 06.04.2005 tarihinde de sanığın ceza infaz kurumunda olduğununun anlaşıldığı, 01.11.2016 tarihinde eski hale iade ve temyiz talebini içeren dilekçe verdiği,

mahkemece 24.11.2017 tarihli ek karar ile gerekçeli kararın usulüne uygun şekilde tebliğ edildiği belirtilerek taleplerin reddine karar verildiği, sanığın yeniden 05.12.2017 tarihli dilekçesi ile aynı gerekçelerle karara itiraz ettiği olayda, anılan Ceza Genel Kurul Kararları ışığında ve 5271 sayılı CMK'nun 42. maddesi uyarınca eski hale getirme istemi konusunda karar verme görevi, bu istemle birlikte temyiz itirazı da yapılmış olduğundan Yargıtay’a ait olduğu gözetilerek,

hukuki dayanaktan yoksun olan infazın durdurulması ve temyiz taleplerinin reddine ilişkin Ödemiş 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 24.11.2017 tarihli ek kararı kaldırılarak yapılan incelemede,

Sanığın, gece vakti müştekinin evine girerek bir miktar para çalması şeklindeki eylemine uyan 765 sayılı TCK'nın 493/1, 522, maddeleri ile 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nın aynı suça uyan 142/1-b, 143. maddelerinin ayrı ayrı ve bir bütün olarak uygulanması sonucu, 5252 sayılı Yasa'nın 9/3. maddeleri ışığında, zamanaşımı bakımından 765 sayılı Yasa hükümlerinin sanık yararına olduğu, aynı Yasa'nın 102/3, 104/2. maddelerinde öngörülen 10 yıllık asli zamanaşımının hüküm tarihi olan 05.11.2004 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,