Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2018/166 K.2019/2778

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Hükümden önce 05/08/2017 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7035 sayılı Kanun'un 21. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nun 291. maddesinin 1. fıkrasında düzenlenen ve Bölge Adliye Mahkemelerinin kararlarına karşı yedi gün olarak öngörülen temyiz süresinin on beş gün olarak değiştirildiği;

ancak Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçtiği 20/07/2016 tarihinden önce verilen ve Yargıtaydan geçen dosyalar hakkında 5320 sayılı Yasa'nın 8. maddesi uyarınca hüküm kesinleşinceye kadar 1412 sayılı CMUK'nun 305 ila 326. maddelerinin uygulanması gerektiği ve 1412 sayılı CMUK'nun 310. maddesi uyarınca da temyiz süresinin bir hafta olduğu gözetilmeden, sanığa tefhim edilen kararda temyiz süresinin 15 gün olduğu belirtilmek suretiyle yanıltıcı ifade kullanılmış olması, kanun yoluna ilişkin süreler konusunda 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanun'unda ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanun'unda farklı düzenlemelere yer verilmesi,

7035 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikten sonra temyiz süresi konusunda tereddütler oluşması ve ilk derece mahkemelerince yanıltıcı ifadeler kullanılmasının, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 13/10/2015 tarihli, 2015/11-120 Esas ve 2015/313 Karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere, avukatlar da dahil olmak üzere başvurucuların kanun yolunda yanılmalarına sebep olduğu gibi, Anayasa Mahkemesinin 09/06/2016 tarihli (Başvuru Numarası: 2014/4987) ve 22/09/2016 tarihli (Başvuru Numarası: 2014/1382) kararlarına göre de bu durumun adil yargılanma hakkı kapsamında mahkemeye erişim hakkının ihlali niteliğinde bulunması nedenleriyle,

sanığın temyiz isteminin süresinde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümde, 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesine ilişkin olarak Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı kararının gözetildiğinden tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Dosya kapsamına göre, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 09.02.2016 tarih, 2014/71 Esas ve 2016/42 Karar sayılı ilamı da gözetildiğinde; bozma ilamı öncesinde verilen 19.04.2011 tarihli kararda sanığın 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, bu kararın da sanık tarafından temyiz edildiği, mahkemece bozma ilamına uyulduğu halde, 26.09.2017 tarihli hükümde sanık hakkındaki cezanın 2 yıl 6 ay hapis cezası üzerinden infaz edilmesi gerekirken sonuç cezanın 2 yıl 6 ay hapis cezası olarak belirlenmesi suretiyle 1412 sayılı CMUK'un 326/son madde ve fıkrasında yer alan kazanılmış hak kuralının ihlal edilmesi,

2-Önceki hüküm sanık tarafından temyiz edilmiş olduğundan, sanığın lehine olan bozma ilamı sonrasında yapılan yargılama giderlerinin sanığa yükletilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'nin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hüküm fıkrasından “CMK'nun 307/4. maddesi gereğince; sanığın mahkememizin bir önceki kararından kazanılmış hakkı bulunduğundan neticeten 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına,” cümlesinin çıkartılıp yerine “1412 sayılı CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca infazın 2 yıl 6 ay hapis cezası üzerinden yapılmasına” cümlesinin eklenmesi;