Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2018/3786 K.2019/5789

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen mahkumiyet hükmü temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suçun tarihine göre dosya görüşüldü;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanığın müştekiye ait inşaattan iskele demiri çalması ve mahkemece de eylemin bu şekilde gerçekleştiğinin kabulü karşısında; Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun niteleme konusunda hatalı uygulamaya dair 2012/1-1563 Esas ve 2013/123 Karar sayılı, kararında belirtildiği gibi aleyhe temyiz olmayan hallerde suçun niteliğinde yanılgıya düşüldüğü belirlendiğinden cezanın tür ve miktarı yönünden, kazanılmış hakkı saklı tutmak şartıyla hükmün bozulmasına karar verilmesi gerektiği şeklindeki kabul ve ilke de dikkate alınarak, sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK’nun 142/1/-e maddesindeki suçu oluşturduğu halde, aynı Yasa'nın 141/1. maddesi ile uygulama yapılması suretiyle suç vasfında hataya düşülerek yazılı şekilde basit hırsızlıktan hüküm kurulması,

Kabule göre de;

2- Sanık hakkında TCK'nun 141/1. maddesi uyarınca tayin olunan 1 yıl 6 ay hapis cezası üzerinden TCK'nun 35/2. maddesi gereğince 1/3 oranında indirim yapılırken 1 yıl hapis cezası yerine 12 ay hapis cezası verilmek sureti ile eksik cezaya hükmedilmiş olması,

3-T.C. Anayasa Mahkemesinin, TCK'nun 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nun 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,