KÜNYE
17. Ceza Dairesi 2018/4925 E., 2018/15056 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 26 Kasım 2018
- Mahkemesi
- Ceza Dairesi
- Suçlar
- Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali
- Hükümler
- Mahkumiyet
Karar Metni
339 kelime·2 dk okuma
Bursa Bölge Adliye Mahkemesince; verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:
I-Sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükmün temyiz incelenmesinde;
Hükmolunan cezanın miktarı ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı CMK'nın 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizleri mümkün olmadığından, sanık ... ve müdafiinin temyiz isteminin 5271 sayılı CMK'nın 298. maddesi uyarınca REDDİNE,
II-Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelenmesine gelince;
5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'', aynı Kanunun 294. maddesinin ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.
Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' ve aynı Kanunun 301. maddesinin ''Yargıtay, yalnız temyiz başvurusunda belirtilen hususlar ile temyiz istemi usule ilişkin noksanlardan kaynaklanmışsa, temyiz başvurusunda bunu belirten olaylar hakkında incelemeler yapar.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık ve müdafiinin temyiz isteminin sanığın cezaevinde olması nedeniyle katılanın zararının giderilemediği, lehe hükümlerin uygulanmadığı ve ceza miktarının fazla olduğuna yönelik olduğu belirlenerek anılan sebeplere yönelik yapılan incelemede;
Mahkeme tarafından sanığa katılanın zararını gidermek için süre verildiği, verile süreye rağmen katılanın zararının giderilmediği, Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 09.04.2013 tarih, 2013/143 Esas ve 137 Karar sayılı kararında da ifade edildiği gibi temyiz aşamasında ödenek için süre talebinin kabul imkanının da bulunmadığı, mahkemenin TCK’nın 62. maddesinin uygulamama gerekçesinin yasal ve yeterli olduğu, verilen ceza miktarına göre sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 50, 51 ve 5271 sayılı CMK'nın 231. maddelerinin uygulanma koşullarının da oluşmadığı,
Yargıtay 17. Ceza Dairesi, E. 2018/4925, K. 2018/15056, 26 Kasım 2018 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama