Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2018/5492 K.2018/13122

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü: 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 10. maddesine göre tebligatın, öncelikle sanığın beyan ettiği, en son adrese yapılması, bu adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilip, bu adrese tebligatın yapılması gerekir. Sanığın duruşmada beyan ettiği iş adresi yerine MERNİS adresine tebligatın yapılması nedeniyle usulsüz olduğu ve bu nedenle mahkemenin 08/11/2017 tarihli ek kararın kaldırılmasıyla yapılan incelemede;

Sanığın üzerine atılı suçlamaları kabul etmemesi, kamera kayıtlarında görüntüsünün olmaması, parmak izi veya görgüye dayalı tanık beyanı gibi bir delilin olmaması, katılanın aracının camını kırıp, çantasını çalanları görmemesi, diğer sanıklar ... ve ...'ın anlatımlarının birbiriyle çelişkili olması, sanık ...'nın alınan tüm beyanlarında bu sanık ile ilgili suçlayıcı bir beyanının olmaması,

sanığın kendisini suçlayan diğer sanık ... ile husumetinin olduğunu söylemesi ve tüm dosya kapsamı itibarıyla sanığın savunmasının aksini ispat edecek şekilde yüklenen suçlardan mahkumiyetini gerektirir her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil elde edilemediğinden ve şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereğince üzerine atılı hırsızlık, mala zarar verme ve banka ve kredi kartlarının kötüye kullanılması suçlarından beraatine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,