Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2018/5673 K.2019/2286

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-Mağdurun beyanına göre, çadır, sanığın savunmasına göre, üzerinde bez veya naylon bulunmayan, uzun tahta parçalarından yapılı, çadır şeklinde birbirine geçirilmiş, mağdur tarafından açık alanda inşa edilen ve olay tarihinde hayvan barınağı olarak kullanılan yapının ağaçlarından bir kısmının sanık tarafından suç tarihinde gündüz kabul edilen bir vakitte çalınması şeklinde gerçekleşen olayda; sanığın eyleminin TCK'nun 141/1. maddesinde yazılı bulunan suça uyduğu gözetilmeden, sanık hakkında aynı Yasa'nın 142/1-e maddesi ile uygulama yapılması,

2-Hükümden sonra 02/12/2016 tarihinde 29906 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nun 253. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendine eklenen alt bentler arasında yer alan ve 5237 sayılı TCK'nun 141. maddesinde tanımı yapılan hırsızlık suçunun da uzlaşma kapsamına alındığının anlaşılması karşısında.

5237 sayılı TCK'nun 7/2. maddesi uyarınca, "Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" hükmü de gözetilerek 6763 sayılı Kanun'un 35. maddesi ile değişik CMK'nun 254. maddesi uyarınca aynı Kanun'un 253. maddesinde belirtilen esas ve usullere göre uzlaştırma işlemleri yerine getirildikten sonra, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,