Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2018/5820 K.2019/2470

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanık ...’un ikrara dayanan savunmasından eylemlerin gece vakti gerçekleştiği anlaşılmasına ve bozmadan önceki hükümde suçların gece vakti gerçekleştiği kabul edilmesine rağmen sanık hakkında kurulan hükümlerde 5237 sayılı TCK’nun 143. maddesi gereği cezada artırım yapılmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1)Mahkemenin 27.01.2009 tarih, 2006/119 Esas ve 2008/6 Karar sayılı kararının yalnızca sanık ve müdafii tarafından temyiz edilmesi karşısında, bozma üzerine yapılan yargılamada hükmolunan cezanın, 1412 sayılı CMUK’nun 326/4. maddesi gereğince sanık bakımından ceza miktarındaki kazanılmış hak gözetilerek belirlenmesi gerektiği halde, yazılı şekilde karar verilmesi suretiyle fazla ceza tayini,

2)T.C. Anayasa Mahkemesinin, TCK'nun 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nun 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

3)Sanık hakkında yapılan bozmanın lehe olması nedeniyle bozma sonrası yapılan yargılama giderlerinin sanığa yüklenemeyeceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkralarının sonuna "5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nun 326/son. maddesi gözetilerek infazın 4 yıl 2 ay hapis cezası üzerinden yapılmasına" cümlesinin eklenmesi, T.C.

Anayasa Mahkemesinin, TCK'nun 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olmasından kaynaklanan zorunluluk nedeniyle.