KÜNYE
17. Ceza Dairesi 2018/6793 E., 2019/8684 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 10 Haziran 2019
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Hırsızlık
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
336 kelime·2 dk okuma
Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:
Anayasa Mahkemesinin hükümden sonra 24/11/2015 tarih 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 53. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararı kapsam ve içerik itibarıyla infaz aşamasında mahallinde gözetilebileceğinden, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 232. maddesinin 2. fıkrasının (c) bendi uyarınca gerekçeli karar başlığında suçun işlendiği zaman diliminin yazılması gerekirken yazılmaması, mahallinde giderilebilir eksiklik olduğundan, bozma nedeni yapılmamıştır.
Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.
Ancak;
Sanık hakkında tekerrüre esas alınan İstanbul 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 25/01/2011 tarih, 2009/869 Esas ve 2011/17 Karar sayılı ilamına konu hırsızlık suçundan verilen 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezasının 25/11/2013 tarihinde yerine getirildiği, 5237 sayılı TCK'nun 58/2-b maddesinde cezanın infazından itibaren 3 yıl geçtikten sonra tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağının belirtilmesine rağmen Beykoz 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 14/06/2012 tarih, 2010/52 Esas ve 2012/620 Karar sayılı kararıyla hırsızlık suçundan verilen 3 yıl hapis cezası yerine söz konusu cezanın tekerrüre esas alınması,
Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'ın temyiz talebi bu bakımdan yerinde görüldüğünden, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi göndermesiyle 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak,
Yargıtay 17. Ceza Dairesi, E. 2018/6793, K. 2019/8684, 10 Haziran 2019 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama