Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2018/6885 K.2019/1964

Yerel mahkemece sanık ve suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan verilen hükümler temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü: Yokluğunda verilen hükmün, sanık ...'in vasisine 04.03.2015 tarihinde tebliğ edildiği ancak UYAP'tan yapılan incelemede sanığın tebligat tarihinde ceza infaz kurumunda hükümlü olarak bulunduğunun anlaşılması karşısında, anılan tebligatın usulüne uygun olmadığı, sanığın eski hale getirme talebinin ve temyizin isteminin süresinde yapıldığının kabulü ile yapılan incelemede;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 2011/6-331 Esas, 2012/69 Karar sayılı ve 28.02.2012 tarihli kararında da belirtildiği üzere, suça sürüklenen çocuk hakkında atılı suçtan açılan kamu davasının yaşı büyük sanık hakkında açılan kamu davası ile birleştirilmesine karar verildiği,

çocukların yetişkinlerle birlikte suç işlemesi hâlinde, 5395 sayılı Yasa'nın 17/3. maddesi gereğince davaların birlikte yürütülmesinde mahkemelerin uygun bulması şartıyla yargılamanın her aşamasında birleştirme kararı verilebileceği, birleştirilen davaların genel mahkemelerde görüleceği, 5271 sayılı CMK'nun 185. maddesi uyarınca 18 yaşını doldurmamış çocukların duruşmalarının kapalı yapılacağı ve hükmün de kapalı duruşmada açıklanacağı anlaşılmakla, hükmü temyiz etmeyen suça sürüklenen çocuk ...'un 18 yaşını ikmal etmemiş olmasına karşın birleştirme kararını takip eden tüm celselerin kapalı yerine açık yapılması,

hükümlerin de açık celsede tefhim edilmesi, giderilmesi ve tekrarlanması olanağı bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya kapsamına göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak; 1-Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 15/11/2018 tarihli, 2018/339 Esas ve 2018/536 Karar numaralı ilamında da belirtildiği üzere, karar tarihinde başka suçtan Pınarhisar Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olan ve duruşmalardan vareste tutulmaya dair bir talebi de bulunmayan sanık ...'in hükmün okunduğu son oturuma getirtilmeyerek savunma hakkının kısıtlanması suretiyle 5271 sayılı CMK'nun 196. maddesine aykırı davranılması,

2-Suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin 10.12.2014 tarihli celsedeki “Lehe hükümlerin uygulanması talebinin “Hapis cezasının ertelenmesi” müessesesini de kapsadığı. 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 51/1. maddesinin "İşlediği suçtan dolayı iki yıl veya daha az süreyle hapis cezasına mahkûm edilen kişinin cezası ertelenebilir. Bu sürenin üst sınırı, fiili işlediği sırada onsekiz yaşını doldurmamış veya altmışbeş yaşını bitirmiş olan kişiler bakımından üç yıldır.

Ancak, erteleme kararının verilebilmesi için kişinin; a) Daha önce kasıtlı bir suçtan dolayı üç aydan fazla hapis cezasına mahkûm edilmemiş olması, b) Suçu işledikten sonra yargılama sürecinde gösterdiği pişmanlık dolayısıyla tekrar suç işlemeyeceği konusunda mahkemede bir kanaatin oluşması gerekir." şeklinde düzenlendiği,

suça sürüklenen çocuk ...'ün suç tarihi itibariyle daha önce üç aydan fazla süreyle hapis cezasına mahkum edilmediğinin anlaşılması karşısında, suçu işledikten sonraki yargılama sürecinde pişmanlık gösterip göstermediği nazara alınıp tekrar suç işleyip işlemeyeceği konusunda oluşan kanaata göre cezasının ertelenip ertelenmeyeceğine karar verilmesi gerekirken bu hususun tartışmasız bırakılması,

3-Suç tarihinin 04.06.2012 olmasına karşın gerekçeli karar başlığında 04.06.2012-12.12.2012 olarak gösterilmesi,

4-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümde TCK'nun 53. maddesindeki hak yoksunlukları uygulanarak 5237 sayılı TCK'nun 53/4. maddesi hükümlerine aykırı davranılması,

5-Suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK'nun 142/1-e ve 143. maddeleri uyarınca belirlenen ceza üzerinden yaş küçüklüğü nedeniyle indirim yapılırken uygulanan kanun maddesinin gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nun 232/6. maddesine aykırı davranılması,

6-İştirak halinde suç işleyen suça sürüklenen çocuklardan ve sanıktan sarfına sebebiyet verdikleri yargılama giderlerinin ayrı ayrı, ortak yapılan yargılama giderlerinin ise payları oranında alınmasına karar verilmesi gerekirken, yargılama giderlerinin eşit olarak alınmasına karar verilmek sureti ile 5271 sayılı CMK’nun 326/2. maddesine aykırı davranılması,