Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2018/7209 K.2019/9251

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanığın müştekilere haczin kalktığını, yedieminlik görevlerinin sona erdiğini söyleyerek malzemeleri çalması karşısında; sanığın cümlesinin basit yalan niteliğinde olduğu, müştekiler tarafından küçük bir araştırmayla doğruluğunun teyit edilebileceği, eylemin dolandırıcılık aşamasına varmadığı anlaşıldığından tebliğnamedeki 1 numaralı bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanığın ortağı olduğu şirkete ait olup müştekilere yediemin olarak teslim edilen malzemeleri 23/03/2014 ve 20/04/2014 tarihlerinde 1 aydan kısa zaman zarfı içinde çalması şeklinde gerçekleşen eyleminin TCK’nın 43. maddesi kapsamında kaldığı sabit olduğu halde, müştekilere yönelik ayrı ayrı hırsızlık suçundan cezalandırılmasına karar verilmesi,

2-Sanığın çaldığı malzemelerin aynı zamanda sahibi olduğu anlaşıldığından hakkında TCK’nın 290. maddesi uyarınca indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3-Kabule göre de; 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 51. maddesi gereğince ertelenen sanık hakkındaki denetim süresinin hükmolunan ceza süresinden az olamayacağının dikkate alınmaması suretiyle aynı Kanunun 51/3-son maddesine aykırı davranılması,

4-Sanığa TCK’nın 142/1-b maddesinin uygulanması ihtimaline binaen CMK’nın 226. maddesine uygun şekilde ek savunma hakkı verilmemesi,