Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2018/7647 K.2019/9891

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

1)Her ne kadar sanık hakkında mala zarar verme suçuna ilişkin olarak sanığın atılı suçu işlediğinin sabit olmaması nedeniyle 5271 sayılı CMK'nun 223/2-e maddesi gereği beraat kararı verilmiş ise de, mala zarar verme suçunun konusu ile hırsızlık suçunun konusunun aynı taşınır mal olması halinde, ayrıca mala zarar verme suçundan da ceza verilmemesi gerektiğine ilişkin Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 30/10/2014 tarih, 2014/2-140 Esas ve 2014/453 Karar sayılı ilamı da dikkate alındığında; olayda mala zarar verme suçunun unsurları oluşmadığı anlaşılmakla sanığın 5271 sayılı CMK'nun 223/2-a maddesi gereği beraatine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2)Tanık ...'ın soruşturma aşamasında alınan ayrıntılı ifadesinde, suça konu aracın çalınmasını mağdurdan haber aldıktan sonra aynı gün içinde aracı yolda gördüğü ve fotoğraflarını çektiği esnada daha önceden tanıdığı sanığın yanına gelmesi üzerine sanıkla konuştuğunu, sonrasında sanığın suça konu araca binip gittiğini gördüğünü beyan ettiği, duruşmadaki beyanında ise soruşturma aşamasında verdiği bu beyanını doğruladığı,

mağdurun ise yine soruşturmadaki ifadesinde, arkadaşı olan ...'ın haber vermesi üzerine aracın görüldüğü mahalleye giderek yaptığı araştırma sonucunda, sanığın evi olarak gösterdikleri yerin önünde kendisine ait aracı bulduğunu belirtmesi karşısında, sanığın mahkumiyetine yeterli delil bulunmasına rağmen, suçtan kurtulmaya yönelik soyut savunmasına itibar edilip delillerin takdirinde yanılgıyla düşülerek sanığın atılı suçtan mahkumiyeti yerine yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,