Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2018/7915 K.2019/2490

Yerel mahkemece sanıklar hakkında hırsızlık, mala zarar verme ve resmi belgede sahtecilik suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Sanıklar hakkında hırsızlık ve resmi belgede sahtecilik suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz taleplerinin incelenmesinde;

Olay yeri inceleme raporuna göre, suçta kullanılan kamyonetin kasasında tank içinde yakıt dolu olduğu halde, olay yerinin yaklaşık 1-1,5 km güneyinde terk vaziyette bulunduğunun belirtilmiş olması karşısında; hırsızlık eyleminin tamamlandığı gözetilmeden, sanıklar hakkında teşebbüs hükümlerinin uygulanması, aleyhe temyiz bulunmadığından, bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulu'nun takdirine göre; suçların sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-İştirak halinde suç işleyen sanıkların neden oldukları vekalet ücretinden paylarına düşen miktardan sorumlu tutulmaları yerine vekalet ücretinin müteselsilen alınmasına karar verilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK’nun 326/2. maddesine aykırı davranılması,

2-T.C. Anayasa Mahkemesinin, TCK'nun 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda sanık hakkında TCK'nun 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... müdafii ile sanıklar ... ve ...'un temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi aracılığıyla,

CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından vekalet ücretine ilişkin bölümün çıkartılması "Sanıkların maktu vekalet ücreti olan 3.000,00 TL vekalet ücretinden eşit olarak sorumlu tutulmalarına" ve T.C.

Anayasa Mahkemesinin, TCK'nun 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olmasından kaynaklanan zorunluluk nedeniyle; sanık hakkında kurulan hükümlere ilişkin hüküm fıkralarından TCK'nun 53. maddenin uygulanmasına yönelik bölümün çıkartılması ile yerlerine "TCK'nun 53. maddesinin Anayasa Mahkemesinin 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı da gözetilmek suretiyle, uygulanmasına" cümlelerinin eklenmesi suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

II-Sanıklar hakkında kamu malına zarar verme suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz taleplerinin incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulu'nun takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Ceza Genel Kurulu'nun 13/03/2018 tarih ve 2018/100 Karar sayılı kararında da ayrıntıları ile belirtildiği üzere, 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 65. maddesiyle 5237 sayılı TCK'nun 152. maddesinde yapılan değişikliğe göre, kamu malına zarar verme suçundan hükmolunacak ceza miktarının üst sınırının altı yıl hapis cezasından, dört yıla indirilmesi ve sanıklar hakkında hükümler kurulurken alt sınırdan uzaklaşılarak cezaların tertip edildiğinin anlaşılması karşısında; söz konusu kanun değişikliğine göre kamu malına zarar verme suçu yönünden sanıkların hukuki durumlarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2-Anayasa Mahkemesinin, TCK'nun 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nun 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,