Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2019/10532 K.2020/538

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi, kararın gerekçesi ve niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1)Sanığın inşaat sahasından 29 adet kalıp demirini çaldığının anlaşılması karşısında; eyleminin 5237 sayılı TCK'nun 142/1-e maddesine uyduğu gözetilmeden, aynı Yasa'nın 141/1. maddesi uyarınca 1 yıl hapis cezasına mahkum edilmesi ve hırsızlık suçundan cezaya hükmedilirken sevk maddesinin karar gerekçesinde 141/1 olarak belirtilmiş olmasına rağmen hüküm kısmında TCK’nun 142/1 maddesi olarak yazılması,

2)Sanık hakkında denetim süresi içerisinde yeni bir suç işlemesi nedeniyle hüküm açıklanırken hükmün açıklanmasına karar verilirken sanığın kısa süreli hapis cezası adli para cezasına çevrilmediği halde hüküm açıklanırken sanığın cezasının TCK’nun 50/3 maddesi uyarınca adli para cezasına çevrilmesi,

3)T.C. Anayasa Mahkemesinin, TCK'nun 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nun 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,