Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2019/10944 K.2020/1645

Yerel mahkemece sanık ... hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Müştekinin hazırlık aşamasındaki beyanına göre motosikletini annesinin ikameti önüne direksiyon kilidi ile kilitleyerek park ettiği, soruşturma evrakı arasında motosikletin çalındığı yere dair bir görgü tespit tutanağı ya da kroki bulunmadığı dikkate alındığında; CGK'nun 2013/334, 338, 374 Karar sayılı kararlarında ifade edilen ilkeler de dikkate alınarak suç yeri tereddüte mahal bırakmayacak şekilde tespit edilerek ikametin eklentisi niteliğinde olduğunun tespiti halinde eylemin TCK’nun 142/2-h maddesinde düzenlenen suça uyduğu, sabit bir noktaya kilitlenmeksizin park edilen motosikletin açık alandan çalındığının anlaşılması halinde ise TCK’nun 142/1-e maddesinde düzenlenen suça uyduğu gözetilmeksizin eksik kovuşturma ile 142/2-h maddesinde düzenlenen hırsızlık suçundan hüküm kurulması,

2-Sanığın tekerrüre esas alınan mahkumiyetine konu suçun 5237 sayılı Kanun'un 141/1. maddesinde düzenlenen hırsızlık suçuna ait olduğu ve CMK'nun 253. maddesinde 6763 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik sonrası uzlaşma kapsamına alındığının anlaşılması karşısında, tekerrüre esas alınan bu ilam sebebi ile uyarlama yargılaması yapılıp yapılmadığı araştırılarak sonucuna göre sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı hususunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

3-T.C. Anayasa Mahkemesinin, TCK'nun 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nun 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,