Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2019/11568 K.2020/1972

Yerel mahkemece sanıklar hakkında hırsızlık suçundan verilen hükümler temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanıkların suça konu okula kapalı olduğu saatte girmeleri sebebiyle haklarında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan zamanaşımı süresinde işlem yapılması olanaklı görülmüştür.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1)Sanıkların hırsızlık eylemini okul içerisinde işledikleri, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 28.02.2017 tarih, 2016/2-833 Esas ve 2017/115 Karar sayılı kararında da belirtildiği üzere, 28.06.2014 tarihinde yayınlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun ile TCK'nun 142/1-a maddesindeki “Kamu kurum ve kuruluşlar” ile “İbadete ayrılmış yerlerde bulunan” cümlelerinde herhangi bir değişiklik yapılmamış olsa bile bu yerler aynı zamanda bina vasfında olduğundan dolayı bir fiille iki bendin (142/1-a ve 142/2-h) ihlal edilmesi nedeniyle TCK'nun 44. maddesi gereği ağır olan TCK'nun 142/2-h, maddesine göre cezalandırılmasına karar verilmesi gerektiği halde, aynı Yasa'nın 142/1-a maddesi gereğince hüküm kurulması suretiyle sanıklar hakkında eksik ceza tayini,

2)Olaya ilişkin kamera görüntülerinde sanıkların en son saat 20.19 sıralarında gözüktükleri, UYAP üzerinden alınan güneş doğuş – batış çizelgesi incelendiğinde suç tarihinde güneşin batış saatinin yaz saati uygulamasıyla birlikte 19.40 olduğu, gece vaktinin 20.40’ta başlayacağının anlaşılması karşısında, sanıkların atılı hırsızlık suçunu gece vakti işlediklerine dair delillerin nelerden ibaret olduğu karar yerinde tartışılmadan sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK’nun 143. maddesinin uygulanması,

3)Sanık ... hakkında tekerrüre esas alınan Adana 14. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2013/296 Esas ve 2014/119 Karar sayılı ilamının suç tarihinden sonra 09/09/2014 tarihinde kesinleşmiş olması karşısında; TCK'nun 58/1. maddesi uyarınca tekerrüre esas alınamayacağı ancak sanığın sabıkasındaki en ağır ilam niteliğinde olan Adana 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 2013/359 Esas 2013/610 Karar sayılı 1.000,00 TL adli para cezasına ilişkin 18/07/2013 kesinleşme tarihli ilamın tekerrür uygulamasına esas alınması gerektiğinin gözetilmemesi,

4)Sanık ... hakkında tekerrüre esas alınan Adana 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 2007/50 Esas ve 2007/264 Karar sayılı ilamında 5237 sayılı TCK'nun 31/3. maddesi uyarınca yaş küçüklüğü nedeniyle indirim yapıldığı ve aynı Yasa'nın 58/5. maddesi uyarınca fiili işlediği sırada 18 yaşını doldurmamış kişilerin işlediği suçlar dolayısıyla tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağının ancak sanığın sabıkasında gözüken ve en ağır ilam niteliğinde olan Niğde 2. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 2009/344 Esas 2010/312 Karar sayılı, 14/09/2010 kesinleşme 23/02/2016 infaz tarihli 5237 sayılı TCK’nun 86/2 ve 87/3. maddeleri gereği hükmedilen 1 yıl 15 gün hapis cezasına ilişkin mahkumiyetin tekerrüre esas alınması gerektiğinin gözetilmemesi,

5)İştirak halinde suç işleyen sanıklardan sarfına sebebiyet verdikleri yargılama giderlerinin ayrı ayrı, ortak yapılan yargılama giderlerinin ise payları oranında alınmasına karar verilmesi gerekirken, yargılama giderlerinin ne şekilde tahsil edileceğinin karar yerinde gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK’nun 326/2. maddesine aykırı davranılması,

6)T.C. Anayasa Mahkemesinin, TCK'nun 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nun 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,