Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2019/12255 K.2020/2935

Yerel mahkemece, sanıklar hakkında hırsızlık suçundan verilen hükümler temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre; hırsızlık suçunun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanıkların kapıları açık olan ve üzerinde kontak anahtarı bulunan aracı çalması şeklindeki eylemlerinin 5237 sayılı TCK'nun 141/1 maddesine konu hırsızlık suçunu oluşturduğu, söz konusu maddenin 02/12/2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253/1-b.5 maddesi uyarınca uzlaşma kapsamında olduğundan uzlaşma hükümlerinin de uygulanması sonucu şikayetçi ile sanıkların uzlaşmamaları halinde sanıkların 5237 sayılı TCK'nın 141/1 maddesi uyarınca cezalandırılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin, aynı Kanun'un 142/1-e maddesi uyarınca cezalandırılması sonucu sanıklar hakkında fazla ceza tayini,

Kabul ve uygulamaya göre de;

2-Anayasa Mahkemesinin hükümden sonra 24/11/2015 tarih 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarih 2014/140 Esas 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararı kapsam ve içerik itibarıyla yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,