KÜNYE
17. Ceza Dairesi 2019/13170 E., 2020/2194 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 17 Şubat 2020
- Mahkemesi
- Ceza Dairesi
- Suç
- Hırsızlık
- Hüküm
- İstinaf isteminin esastan reddi
Karar Metni
294 kelime·1 dk okuma
İstanbul 15. Asliye Ceza Mahkemesinin 2017/599 Esas ve 2018/528 Karar sayılı ilamı ile hırsızlık suçundan verilen mahkumiyet hükümlerine karşı, sanıklar CMK'nın 272 ve müteakip maddeleri uyarınca İstinaf kanun yoluna başvurması üzerine; İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesince dosya üzerinden yapılan inceleme sonucu verilen 05.02.2019 gün, 2018/3227 Esas ve 2019/327 Karar sayılı "Esastan Red" kararlarına karşı, sanıklar tarafından usulüne uygun olarak açılan temyiz davası incelenip görüşüldü:
I-Sanık ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelenmesinde;
5271 sayılı CMK'nın 294. maddesinde düzenlenen, ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.'' şeklindeki düzenlemede gözetilerek sanığın temyiz dilekçesinde herhangi bir sebep göstermediğinin anlaşılması karşısında; sanık ...’ın temyiz isteminin 5271 sayılı CMK'nın 298. maddesi uyarınca REDDİNE,
II-Sanık ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelenmesine gelince;
5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'', aynı Kanunun 294. maddesinin ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' ve aynı Kanunun 301. maddesinin ''Yargıtay, yalnız temyiz başvurusunda belirtilen hususlar ile temyiz istemi usule ilişkin noksanlardan kaynaklanmışsa, temyiz başvurusunda bunu belirten olaylar hakkında incelemeler yapar.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanığın temyiz isteminin, eksik inceleme sonucu hüküm kurulduğuna yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;
Yargıtay 17. Ceza Dairesi, E. 2019/13170, K. 2020/2194, 17 Şubat 2020 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama