KÜNYE
17. Ceza Dairesi 2019/13235 E., 2020/3113 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 2 Mart 2020
- Mahkemesi
- Ceza Dairesi
- Suç
- Hırsızlık
- Hükümler
- İstinaf isteminin düzeltilerek esastan reddi
Karar Metni
294 kelime·1 dk okuma
Kuşadası 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2017/799 Esas ve 2018/397 Karar sayılı ilamı ile hırsızlık suçundan verilen mahkumiyet hükümlerine karşı, sanıkların CMK'nın 272 ve müteakip maddeleri uyarınca İstinaf kanun yoluna başvurması üzerine; İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesince duruşma açılarak yapılan yargılama sonucu verilen 28.03.2019 gün, 2018/1842 Esas ve 2019/717 Karar sayılı "Düzeltilerek Esastan Red" kararlarına karşı, sanıklar tarafından usulüne uygun olarak açılan temyiz davası incelenip görüşüldü:
I-Sanık ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelenmesinde;
5271 sayılı CMK'nın 294. maddesinde düzenlenen, ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.'' şeklindeki düzenlemede gözetilerek sanığın temyiz dilekçesinde herhangi bir sebep göstermediğinin anlaşılması karşısında; sanık ...’in temyiz isteminin 5271 sayılı CMK'nın 298. maddesi uyarınca REDDİNE,
II-Sanık ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelenmesine gelince;
5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'', aynı Kanunun 294. maddesinin ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' ve aynı Kanunun 301. maddesinin ''Yargıtay, yalnız temyiz başvurusunda belirtilen hususlar ile temyiz istemi usule ilişkin noksanlardan kaynaklanmışsa, temyiz başvurusunda bunu belirten olaylar hakkında incelemeler yapar.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanığın temyiz isteminin, suçu işlemediğine yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;
Yargıtay 17. Ceza Dairesi, E. 2019/13235, K. 2020/3113, 2 Mart 2020 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama