KÜNYE
17. Ceza Dairesi 2019/13521 E., 2020/3112 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 2 Mart 2020
- Mahkemesi
- Ceza Dairesi
- Suçlar
- Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme
- Hükümler
- İstinaf isteminin esastan reddi, temyiz isteminin reddi
Karar Metni
314 kelime·2 dk okuma
Akhisar 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 2016/357 Esas ve 2017/1609 Karar sayılı ilamı ile hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerine karşı, sanığın CMK'nın 272 ve müteakip maddeleri uyarınca İstinaf kanun yoluna başvurması üzerine; İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesince dosya üzerinden yapılan inceleme sonucu verilen 26.03.2019 gün, 2018/1642 Esas ve 2019/660 Karar sayılı "Esastan Red" ve 13.05.2019 gün, 2018/1642 Esas ve 2019/660 Karar sayılı "Temyiz İsteminin Reddi" kararlarına karşı, sanık tarafından usulüne uygun olarak açılan temyiz davası incelenip görüşüldü:
I-Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelenmesinde;
5271 sayılı CMK'nın 294. maddesinde düzenlenen, ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.'' şeklindeki düzenlemede gözetilerek sanığın temyiz dilekçesinde herhangi bir sebep göstermediğinin anlaşılması karşısında; sanık ...’in temyiz isteminin 5271 sayılı CMK'nın 298. maddesi uyarınca REDDİNE,
II-Sanık hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelenmesine gelince;
Hükmolunan cezaların miktarları ve türleri gözetildiğinde, 5271 sayılı CMK'nun 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair Bölge Adliye Mahkemesi kararlarının temyizlerinin mümkün olmadığı, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin 26.03.2019 tarihli, 2018/1642 Esas ve 2019/660 Karar sayılı hükmüne yönelik sanığın temyiz talebinin Bölge Adliye Mahkemesi tarafından CMK'nun
Yargıtay 17. Ceza Dairesi, E. 2019/13521, K. 2020/3112, 2 Mart 2020 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama