Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2019/14069 K.2020/1103

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1)Dairemizin 2017/2745 Esas ve 2018/16580 Karar sayılı 19/12/2018 tarihli bozma ilamında “Sanık hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibarıyla ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de TCK'nun 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılıp yapılmaması gerektiğinin tartışılmaması” gerekçesiyle hükmün bozulduğu, bozmadan sonra mahkemece sanık hakkında belirlenecek cezada indirim yapılması gerekirken, bozma ilamı yanlış yorumlanarak sanık hakkında ceza verilmekten vazgeçilmesine karar verilmesi,

Kabule göre de;

2)Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümde 5237 sayılı TCK’nun 145. maddesi gereğince suç konusunun değerinin azlığı nedeniyle ceza verilmekten vazgeçilmesi halinde, doğrudan ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerekirken, sanık hakkında önce aynı Yasa’nın 142/1-b ve 143. maddeleri gereği mahkumiyet hükmü kurularak sonrasında 145. madde gereği ceza verilmesinden vazgeçilmesine karar verilmesi,