Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2019/1482 K.2019/12161

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü;

Dosya kapsamına göre, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Müştekinin sorumlusu olduğu süpermarkette 09/10/2013 ve 14/10/2013 tarihlerinde meydana gelen hırsızlık olayları ile ilgili olarak sanığın soruşturma aşamasında müdafii olmadan kolluk tarafından alınan ifadesinde atılı suçlamaları kabul ettiği, ancak mahkemede yapılan sorgusu sırasında sadece 14/10/2013 tarihinde meydana gelen hırsızlık eylemini kendisinin gerçekleştirdiğini, 09/10/2013 tarihindeki hırsızlık eylemini ise kabul etmediğini beyan ettiği, müdafii olmadan kollukça alınan ifadenin, kovuşturma aşamasında sanık tarafından doğrulanmadığı halde hükme esas alınması suretiyle CMK’nun 148. maddesine aykırı davranılması sonucu TCK'nun 43. maddesi uygulanarak fazla cezaya hükmolunması,

2-Anayasa Mahkemesinin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı kararı ile TCK'nun 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararlarının değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Kabule göre de;

30/10/2013 tarihli iddianame ile sanık ...'nın, müştekiye yönelik hırsızlık suçu bakımından 5237 sayılı TCK'nun 142/1-b, 35 ve 142/1-b maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davasının açılmasına karşın, 5271 sayılı CMK'nun 226. maddesi gereğince sanığa TCK’nun 43/1. maddesinin uygulanma ihtimaline binaen ek savunma hakkı verilmeden, hüküm kurulması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,