Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2019/1769 K.2019/5015

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanıklar ... ve ...'nin, müşteki ...'a yönelik olarak iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan; sanıklar ..., ..., ..., ... hakkında müşteki ...'a yönelik hırsızlık suçundan ve ayrıca müşteki ... ile müşteki ...'a karşı işlendiği iddia olunan suçlar yönünden açılan kamu davaları hakkında zamanaşımı süresi içerisinde karar verilmesi olanaklı görülmüştür.

I-Mağdur sanık ... müdafiinin temyiz isteminin incelenmesinde;

Mağdur sanık ...'nin alınan ifadelerinde, kendisine karşı işlenen suçlar nedeniyle şikayetçi olmadığını ve davaya katılmak istemediğini belirttiği, yine sanığın üzerine atılı suçlardan beraat ettiği, buna karşın sanık ... müdafiinin 30.10.2014 havale tarihli dilekçesinde “Sanığa ceza verildiğinden” bahisle temyiz isteminde bulunması karşısında; sanık hakkında mahkumiyet hükmü kurulmadığından ve verilen beraat kararının gerekçesine yönelik bir temyiz istemi de bulunmadığından, konusu olmayan temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi delaletiyle halen yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca, tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II-Sanık ... hakkında, müşteki ...'a yönelik hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlali; müşteki ...'a yönelik hırsızlık; müşteki ...'ye yönelik hırsızlık; katılan ...'a yönelik hırsızlık; müşteki ...'a yönelik hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali; müşteki MEDAŞ'a yönelik hırsızlık; müşteki ...'a yönelik hırsızlık; müşteki ...'e yönelik hırsızlık; müşteki ...'ya yöelik hırsızlık suçlarından ve ayrıca sanık ...'ın, müşteki ...'a yönelik hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelemelerinde;

Dosya kapsamına göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-İştirak halinde suç işleyen sanıklardan sarfına sebebiyet verdikleri yargılama giderlerinin ayrı ayrı, ortak yapılan yargılama giderlerinin ise payları oranında alınmasına karar verilmesi gerekirken yargılama giderlerinin eşit olarak alınmasına karar verilmek sureti ile 5271 sayılı CMK’nun 326/2. maddesine aykırı davranılması,

2-T.C. Anayasa Mahkemesinin, TCK'nun 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nun 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafii ile sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak T.C.

Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nun 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olmasından kaynaklanan zorunluluk nedeniyle; ilgili hüküm fıkralarından TCK'nun 53. maddenin uygulanmasına yönelik bölümlerin çıkartılması ile yerlerine "TCK'nun 53. maddesinin Anayasa Mahkemesinin 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı da gözetilmek suretiyle uygulanmasına" cümlelerinin eklenmesi;

ayrıca hüküm fıkrasından yargılama giderlerine ilişkin kısım çıkartılarak yerine "neden oldukları yargılama giderinin sanıklardan ayrı ayrı, ortak yargılama giderlerinin de paylarına düşen miktarda eşit olarak tahsil edilerek Devlet Hazinesine irat kaydına" cümlesinin eklenmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASI,

III-Sanık ...'nin, mağdur ...'ye yönelik hırsızlık; müşteki ...'a yönelik hırsızlık; müşteki ...'a yönelik hırsızlık; müşteki ...'ya yönelik hırsızlık; ...'a yönelik hırsızlık suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemelerinde;

Dosya kapsamına göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanık ...'nin temyiz dışı suç ortakları ... ve ... ile birlikte, mağdur ...'nin etrafı duvarlarla çevrili olan konutunun eklentisi niteliğindeki bahçesinde bulunan motosikleti çaldıkları olayda; sanığın eylemlerinin 5237 sayılı TCK'nun 142/1-b maddesinde düzenlenen suçun yanı sıra açılmış bir kamu davası bulunmayan TCK'nun 116/1. ve 119/1-c maddesinde düzenlenen suça uyduğu gözetilmeden, aynı Kanun'un 141. maddesi ile uygulama yapılması suretiyle eksik ceza tayini,

2-01.02.2013 tarihli iddianame ile sanık ...'nin, mağdur ...'ye yönelik hırsızlık suçu bakımından 5237 sayılı TCK'nun 37/1 ve 142/1-e-son maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davasının açılmasına karşın, 5271 sayılı CMK'nun 226. maddesi gereğince sanığa ek savunma hakkı tanınmadan sanığın TCK'nun 141. maddesi uyarınca cezalandırılmasına karar verilmesi suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

3-Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 16.04.2013 günlü, 2012/6-1307 Esas ve 2013/151 Karar sayılı kararı uyarınca iddianamedeki olayın anlatım biçimi ve uygulanması istenen yasa maddelerine göre, sanık ...'nin, müşteki ...'ya yönelik olarak aynı suç işleme kararının icrası kapsamında değişik zamanlarda hırsızlık eylemini gerçekleştirdiğine dair iddianamede bir anlatım bulunmaması karşısında, sanık hakkında ek savunma hakkı verilmek suretiyle TCK'nun 43. maddesinde belirtilen zincirleme suç hükmü uyarınca cezasının artırılmasına karar verilemeyeceği,

kaldı ki sanık ...'ye CMK'nun 226. maddesi uyarınca ek savunma hakkının da verilmediği anlaşılmakla; mahkemece iddianamede unsurları belirtilemeyen ikinci hırsızlık eylemi nedeniyle suç duyurusunda bulunulmasının ardından dava açılması sağlandıktan ve iş bu dosya ile birleştirilmesinden sonra sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiği halde, hükmün konusunun iddianamede gösterilen eylemle sınırlı olduğu gözetilmeden dava konusu dışına çıkılarak,

sanık ...'ye anılan hususta ek savunma verilmeden ve hangi eylem nedeniyle sanık hakkında TCK'nun 43. maddesinin uygulandığına ilişkin gerekçe gösterilmeyerek CMK'nun 225/1 ve 226/1. maddelerine aykırı davranılması,

4-Sanık ...'nin, müşteki ...'ya yönelik hırsızlık suçuna ilişkin uygulama yapılırken; 5237 sayılı TCK'nun 61/4-5.maddesine aykırı olarak, aynı Yasa'nın 43/1. maddesinin 143/1. maddesinden önce uygulanması, 5-Sanık ...'nin, müşteki ...'ya yönelik hırsızlık suçuna ilişkin uygulama yapılırken; 5237 sayılı TCK'nun 142/1-e, 43. ve 143. maddeleri uyarınca belirlenen 2 yıl 9 ay 22 gün hapis cezası üzerinden, aynı Kanunun 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılarak 2 yıl 4 ay 3 gün yerine 1 yıl 10 ay 15 gün hapis cezasına hükmedilmek suretiyle eksik ceza tayini,

6-Sanık ...'nin, temyiz dışı diğer suç ortakları sanık ... ve suça sürüklenen çocuk ... ile birlikte 07.04.2011 günü, müşteki ...'a ait Onay Bakliyat isimli iş yerine girip, içeriden kestikleri kabloları çuvallara doldurarak çaldıkları ve bu kabloları bir kısım temyiz dışı sanıkların Kayseri ilinde sattıkları.

10.04.2011 günü ise sanık ... ile temyiz dışı sanıklar ..., ... ve ...'ın, yine müşteki ...'a ait iş yerine geldikleri ve iş yerinden 2 adet spiral makinesi, kablolar ve sair eşyayı çaldıkları olayda; sanık ...'nin, müşteki ...'a yönelik olarak aynı suç işlemi kararının icrası kapsamında 07.04.2011 ve 10.04.2011 tarihlerinde, temyiz dışı suç ortaklarıyla birlikte müştekinin iş yerinden hırsızlık yaptığının anlaşılması karşısında; sanık ... hakkında 5237 sayılı TCK'nun 43/1. maddesinin uygulanmaması suretiyle eksik ceza tayini,

7-Sanık ...'nin, temyiz dışı diğer suç ortakları ile birlikte müşteki ...'ın iş yerinden çaldıkları eşyanın değerinin, müştekinin beyanına ve müşteki tarafından düzenlenen belgelere göre 5.000 TL'nin üzerinde olması karşısında hırsızlık suçuna konu eşyanın önem ve değeri, meydana gelen zararın ağırlığı dikkate alınarak TCK'nun 61. maddesi uyarınca temel ceza belirlenirken alt sınırdan uzaklaşılması gerektiğinin gözetilmemesi,

8-Sanık ...'nin, temyiz dışı diğer suç ortakları ile birlikte müşteki ...'a ait Onay Bakliyat isimli iş yerine 07.04.2011 ve 10.04.2011 tarihlerinde girerek, iş yerinden hırsızlık yaptıkları, temyiz dışı sanık ...'nin olay yerinden parmak izinin elde edilmesi üzerine, kolluk görevlilerince yakalanan ...'nin, müştekiye ait iş yerinden çaldıkları eşyanın bir kısmını sakladıkları yeri kolluk görevlilerine göstererek teslimini sağladığı, yine dosya arasında yer alan ve müşteki tarafından dosyaya ibraz edilene belgelere göre müştekinin zararlarının sanıklar tarafından karşılandığı,

sanık ...'nin kovuşturma aşamasındaki savunmasında müştekinin zararının ailesi tarafından karşılandığını belirttiği, yine müşteki ...'ın kovuşturma aşamasındaki beyanında, olaydan sonra sanıkların ailelerinin kendisiyle irtibat kurup zararını karşıladıklarını belirtmesi karşısında; sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nun 168. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiğinin düşünülmemesi,

9-5237 sayılı TCK'nun 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nun 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir.

145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nun 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nun 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı

verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “Suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nun 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olaylarda ise,

a-Sanık ...'nin, müşteki ...'a yönelik hırsızlık suçu yönünden; müşteki ...'ın beyanına göre suça konu eşyanın değerinin 60,00 TL değerinde olması;

b-Sanık ...'nin, müşteki ...'a yönelik hırsızlık suçu yönünden; müşteki ...'ın beyanına göre suça konu eşyanın değerinin 60,00 TL değerinde olması;

Hırsızlık suçlarının konularını oluşturan malların değerlerinin az olması nedeniyle sanık ... hakkında, müştekiler ... ve ...'a yönelik hırsızlık suçlarından TCK'nun 145. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

10-T.C. Anayasa Mahkemesinin, 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

11-İştirak halinde suç işleyen sanıklardan sarfına sebebiyet verdikleri yargılama giderlerinin ayrı ayrı, ortak yapılan yargılama giderlerinin ise payları oranında alınmasına karar verilmesi gerekirken yargılama giderlerinin eşit olarak alınmasına karar verilmek sureti ile 5271 sayılı CMK’nun 326/2. maddesine aykırı davranılması,