Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2019/1893 K.2019/11109

Karaman 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/931 Esas ve 2018/616 Karar sayılı ilamı ile hırsızlık suçundan verilen mahkumiyet hükmüne karşı, katılan ... vekili ile sanığın CMK'nin 272. ve müteakip maddeleri uyarınca İstinaf kanun yoluna başvurmaları üzerine; Konya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesince dosya üzerinde yapılan inceleme sonucu verilen 06.012.2018 tarihli, 2018/233 Esas ve 2018/262 Karar sayılı “Beraat” kararına karşı, katılan ... vekili tarafından açılan temyiz davası incelenip görüşüldü:

5271 sayılı CMK'nin 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'', aynı Kanunun 294. maddesinin ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' ve aynı Kanun'un 301. maddesinin ''Yargıtay, yalnız temyiz başvurusunda belirtilen hususlar ile temyiz istemi usule ilişkin noksanlardan kaynaklanmışsa, temyiz başvurusunda bunu belirten olaylar hakkında incelemeler yapar.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek katılan vekilinin temyiz isteminin, hükmün hukuki yönüne ilişkin olmadığı, ancak;

Temyiz dilekçesi veya beyanında gösterilmiş olmasa da hukuka kesin aykırılığın mevcut olduğu hallerin 5271 sayılı CMK’nin 289. maddesinde sayıldığı, anılan maddenin 1. fıkrasının (g) bendinin “Hükmün 230. madde gereğince gerekçeyi içermemesi” şeklinde düzenlendiği,

5271 sayılı CMK'nin 230 ve 223. maddeleri gereğince kararın dayandığı tüm kanıtların, bu kanıtlara göre ulaşılan sonuçların, iddia, savunma, tanık anlatımları ve dosyadaki diğer belgelere ilişkin değerlendirmeler ile sanığın eylemlerinin ve yüklenen suçun unsurlarının nelerden ibaret olduğunun, hangi gerekçe ile hangi delillere üstünlük tanındığının açık olarak gerekçeye yansıtılması ve bu şekilde cezaların şahsileştirilmesi gerekirken, açıklanan ilkelere uyulmadan Anayasanın 141/3 ve 5271 sayılı CMK'nin 34, 230, 232, ve 289/1-g (1412 sayılı CMUK'nun 308/7) maddelerine aykırı davranıldığı belirlenerek yapılan incelemede;

1-Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesinin, 5271 sayılı CMK'nin 280/1-e maddesi gereğince duruşma açıp sonucuna göre aynı kanun maddesinin 2. fıkrası gereğince ilk derece mahkemesi hükmünü kaldırarak yeniden hüküm kurması gerekirken ve Yargıtayca davanın esasına hükmedilecek haklar ve hukuka aykırılığın düzeltilmesi başlıklı CMK 303. maddesine de yanlış anlam yüklenerek duruşma açmaksızın evrak üzerinde ilk derece mahkemesince sanık hakkında verilen mahkumiyet hükmünü kaldırıp sanığın beraatine hükmedilmesi,

2-Suça konu cep telefonunun iletişim kayıtlarının içeriğine göre, sanığın, ağabeyi üzerine kayıtlı fakat kendisi tarafından kullanılan SİM kart ile suç tarihinden bir gün sonra suça konu telefonu kullanmaya başlaması, sanığın soruşturma aşamasında alınan ifadesinde, söz konusu cep telefonunu kullandığını, Eski Devlet Hastanesi karşısındaki yeni açılan bir telefoncudan 350,00 TL’ye satın aldığı, iş yerinin kartvizitinin bulunduğu, cep telefonu ve kartviziti soruşturma makamlarına teslim edebileceği yolunda beyanlarda bulunması,

kolluk görevlilerince tanzim olunan tutanaklarda, sanığın suça konu cep telefonunu satın aldığını iddia ettiği iş yerinin bulunamadığına dair tesbitlerinin gerekçede tartışılıp değerlendirilmeden, hükme esas alınan ve reddedilen deliller belirtilmeden “Sanığın aşamalarda suçlamayı reddetmiş olması, atılı hırsızlık suçunu işlediğine dair cezalandırılmasını gerektirir yeterli, kesin ve inandırıcı delil elde edilemememiş olması,

şüpheden sanık yararlanır biçimindeki evrensel hukuk normu da gözetilerek sanığın beraatine karar vermek gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması” şeklinde 5271 sayılı CMK'nin 230/1-a-b. maddesine uygun düşmeyen eksik gerekçeyle verdiği beraat hükmünün ve aynı Kanun'un 289/1-g maddeleri gereğince sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,