Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2019/3386 K.2019/13588

Yerel mahkemece sanıklar hakkında hırsızlık suçundan verilen hükümler temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Sanıkların, mağdura ait aracı çalıştırmadan vitesini boşa almak suretiyle kontak kilidini işlevsiz hale getirerek bulunduğu yerden başka bir yere götürmeleri şeklindeki eylemlerinin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h maddesine konu hırsızlık suçunu oluşturmasına rağmen aynı Kanun'un 142/1-e maddesi uyarınca cezalandırılmaları sonucu sanıklar hakkında yazılı şekilde eksik ceza tayini,

2- Kasten işlemiş oldukları suçtan dolayı hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK'nun 53/1 maddesinde belirtilen hak yoksunluklarına hükmedilmesi gerekirken göz ardı edilmesi,

3- Adli Emanet'in 2015/6901 Suç Eşyası Defter Sayısı ile kayıtlı bir adet pet şişe ile delil poşeti içinde bulunan vücut izlerinin dosyada delil olarak saklanmasına karar verilmesi gerekirken müsaderesine karar verilmesi,

4- Gerekçeli karar başlığında suçun işlendiği zaman diliminin yazılmaması suretiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 232. maddesinin 2. fıkrasının (c) bendine aykırı davranılması,