KÜNYE
17. Ceza Dairesi 2019/4154 E., 2019/4834 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 8 Nisan 2019
- Mahkemesi
- Çocuk Mahkemesi
- Suç
- Hırsızlık
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
307 kelime·2 dk okuma
Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:
Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.
Ancak;
1-Suç tarihinin 27.06.2014 olduğu ve suç tarihine göre yürürlükte bulunan Kanun’a göre TCK’nun 142/2-d maddesindeki suçun alt sınırının 3 yıl hapis cezası olduğu halde, 28.06.2014 yürürlük tarihli 6545 sayılı Kanun'un 62. maddesi uyarınca değişik 5237 sayılı TCK'nun 142/2-d maddesi gereğince temel cezanın 5 yıl hapis cezası olarak tayin edilmesi suretiyle fazla ceza tayini,
2-Suça sürüklenen çocuk hakkında suçun gece vakti işlenmesi nedeniyle TCK'nun 143/1. maddesi uyarınca cezada artırım yapılırken, suç tarihinde yürürlükte olan yasa maddesinde "üçte birine kadar" artırım oranı öngörüldüğü gözetilmeksizin, 28.06.2014 yürürlük tarihli 6545 sayılı Kanun'un 63. maddesi uyarınca değişik 5237 sayılı TCK'nun 143/1. maddesi gereğince cezanın yarı oranında artırım yapılarak fazla ceza tayini,
Kabule göre de;
3-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan hüküm kurulurken 7 yıl 6 ay hapis cezası belirlendikten sonra, TCK'nun 31/3. maddesi uyarınca 1/3 oranında indirim yapılırken cezanın 5 yıl hapis cezası olarak belirlenmesi gerekirken hesap hatası yapılarak 4 yıl 12 ay hapis cezasına hükmedilmesi, bu cezadan da TCK'nun 62/1. maddesi uyarınca 1/6 takdiri indirim nedeni uygulanarak netice cezanın 4 yıl 2 ay hapis cezası belirlenmesi gerekirken 3 yıl 14 ay hapis cezası olarak hesaplanarak eksik ceza tayini,
Yargıtay 17. Ceza Dairesi, E. 2019/4154, K. 2019/4834, 8 Nisan 2019 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama