KÜNYE
17. Ceza Dairesi 2019/777 E., 2019/2637 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 4 Mart 2019
- Mahkemesi
- Ceza Dairesi
- Suçlar
- Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali
- Hüküm
- İstinaf başvurusun esastan reddi
- Tebliğnamedeki istek
- Ret
Karar Metni
322 kelime·2 dk okuma
Adana Bölge Adliye Mahkemesince; sanık hakkında verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü;
Sanık müdafiinin 21/11/2018 tarihinde temyiz dilekçesinin ilk derece mahkemesine verdiği bu nedenle temyizin süresinde olduğu anlaşılmakla, tebliğnamedeki düşünce benimsenmemiştir.
I-Sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükmün temyiz incelenmesinde;
Hükmolunan cezanın miktarı ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı CMK'nun 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair Bölge Adliye Mahkemesi kararlarının temyizleri mümkün olmadığından, sanık ... müdafiinin temyiz isteminin 5271 sayılı CMK'nun 298. maddesi uyarınca REDDİNE,
II-Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelenmesine gelince;
5271 sayılı CMK'nun 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'', aynı Kanun'un 294. maddesinin ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' ve aynı Kanun'un 301. maddesinin ''Yargıtay, yalnız temyiz başvurusunda belirtilen hususlar ile temyiz istemi usule ilişkin noksanlardan kaynaklanmışsa, temyiz başvurusunda bunu belirten olaylar hakkında incelemeler yapar.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyiz isteminin etkin pişmanlık ve lehe hükümlerinin uygulanmadığına yönelik olduğu belirlenerek anılan sebeplere yönelik yapılan incelemede;
Yargıtay 17. Ceza Dairesi, E. 2019/777, K. 2019/2637, 4 Mart 2019 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama