Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2019/7944 K.2019/9601

Hırsızlık suçundan sanıklar ... ve ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 141/1, 62 ve 52. maddeleri uyarınca 6.000,00 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmalarına dair Aliağa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 06/06/2016 tarih, 2014/551 Esas ve 2016/480 sayılı kararının Yargıtay 15. Ceza Dairesinin 22/06/2017 tarih, 2017/3756 Esas ve 2017/16567 Karar sayılı ilâmı ile bozulmasını müteakip yapılan yargılama neticesinde adı geçen sanıkların 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 141/1, 168/2, 62,

50/1-a ve 52/2. maddeleri uyarınca 3.000,00 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmalarına dair Aliağa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 07/06/2018 tarih, 2017/527 Esas ve 2018/687 sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığı'nın 01/04/2019 tarih ve 94660652-105-35-2251-2019 Kyb sayılı Kanun Yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyasının Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 10/04/2019 tarih ve 2019/36801 sayılı ihbarnamesiyle Dairemize gönderilmekle incelendi:

MEZKUR İHBARNAMEDE

Dosya kapsamına göre, sanıkların üzerlerine atılı basit hırsızlık suçunun uzlaştırma kapsamında kaldığı, 19/09/2017 tarihli uzlaştırma raporuna göre taraflar arasında uzlaşmanın sağlandığı ve dosyada mevcut banka dekontlarından uzlaşma edimlerinin sanıklar tarafından yerine getirildiği anlaşılmakla, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 254/2. maddesinde yer alan, "Uzlaşma gerçekleştiği takdirde, mahkeme, uzlaşma sonucunda sanığın edimini def’aten yerine getirmesi halinde, davanın düşmesine karar verir." şeklindeki düzenleme gereğince, sanıklar hakkında düşme kararı verilmesi gerektiği gözetilmeksizin,

yazılı şekilde mahkûmiyetlerine karar verilmesinde isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararların bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ