Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2019/9195 K.2020/13

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvuruların süreleri ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Şikayetçinin herhangi bir yere sabitlemeksizin kaldırımın üzerinde tekerinden kilitleyerek park ettiği motosikletin çalınması şeklindeki eylemin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-e maddesine konu hırsızlık suçunu oluşturmasına rağmen aynı Kanun'un 142/2-h maddesi uyarınca cezalandırılması sonucu sanık hakkında yazılı şekilde fazla ceza tayini,

2- Anayasa Mahkemesinin hükümden sonra 24/11/2015 tarih 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarih 2014/140 Esas 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

3- Suçun 02/03/2015 ile 05/03/2015 tarihleri arasında işlendiğinin gerekçeli karar başlığında belirtilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nun 232. maddesinin 2. fıkrasının (c) bendine aykırı davranılması,