Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2019/9258 K.2019/16779

Yerel mahkemece sanıklar hakkında hırsızlık suçundan verilen hükümler temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1)Mağdura ait inşaattan iskele demirlerini çalan sanıkların eyleminin TCK’nun 142/1-e maddesine uyduğu gözetilmeden, aynı Yasa'nın 142/2-h maddesinden uygulama yapılması,

2)Sanıkların soruşturma aşamasında, hırsızlık suçundan haberdar olmayan kolluk görevlilerine suça konu demirleri çaldıkları yeri söyleyerek mağdura iadeyi sağladıkları olayda, şartları oluşan 5237 sayılı TCK’nun 168/1. maddesinin uygulanmaması suretiyle fazla ceza tayini,

3)Sanıklar hakkında düzenlenen iddianamede TCK'nun 142/1-e maddesinde düzenlenen hırsızlık suçundan dava açılmasına karşın, sanıklara TCK'nun 142/2-h maddesinin uygulanma ihtimali sebebiyle ek savunma hakkı verilmeden yazılı şekilde karar verilmesi suretiyle CMK'nun 226. maddesine aykırı davranılması,

4) T.C. Anayasa Mahkemesinin, TCK'nun 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nun 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,