Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2019/9762 K.2020/111

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1)Sanık hakkında tekerrüre esas en ağır ilam niteliğinde olan Bursa 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 2010/784 Esas ve 2011/944 Karar sayılı kararının TCK’nun 58. maddesinin uygulanmasına esas alınması gerekirken mahkemece suç tarihinden sonra kesinleşen Manisa 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2012/375 Esas ve 2013/375 Karar sayılı ilamının tekerrüre esas alınarak sanık hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmesi,

2)T.C. Anayasa Mahkemesinin, TCK'nun 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nun 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’nın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi gereğince tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden; hüküm fıkralarından tekerrüre ilişkin bölümler çıkarılarak yerlerine, “Sanığın adli sicil kaydına konu Bursa 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 2010/784 Esas ve 2011/944 Karar sayılı ve 09/12/2011 tarihinde kesinleşen ilamının tekerrüre esas olduğu anlaşıldığından,