KÜNYE
(Kapatılan)17. Ceza Dairesi 2020/13990 E., 2020/7277 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 8 Eylül 2020
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suçlar
- Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme
- Hükümler
- Mahkumiyet
Karar Metni
278 kelime·1 dk okuma
Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:
Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.
Ancak;
1-Sanık hakkında tekerrüre esas alınan ilamın kesinleşme tarihinin, atılı suç tarihinden sonrasına 25/02/2014 tarihine ait olduğu ve tekerrüre esas alınamayacağının gözetilmemesi ve adli sicil kaydında tekerrüre esas alınabilecek bir başka ilamı olmaması karşısında; tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağının gözetilmesi gerekliliği,
2-Anayasa Mahkemesinin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı kararı ile TCK'nun 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararları da kapsam ve içerik itibarıyla değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,
Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’in temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkralarından tekerrüre ilişkin bölümlerin tamamen çıkarılmasına, hükümdeki TCK'nun 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin kısımlarının bütünüyle çıkarılarak
Yargıtay 17. Ceza Dairesi, E. 2020/13990, K. 2020/7277, 8 Eylül 2020 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama