Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2020/635 K.2020/2328

Diyarbakır 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2018/830 Esas ve 2019/445 Karar sayılı ilamı ile hırsızlık suçundan verilen mahkumiyet hükmüne karşı, sanığın CMK'nin 272. ve müteakip maddeleri uyarınca istinaf kanun yoluna başvurması üzerine; dosya üzerinde yapılan inceleme sonucu Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin 26/09/2019 tarihli, 2019/2876 Esas ve 2019/445 Karar sayılı ilamı ile verilen “Esastan Ret” kararına karşı sanık tarafından usulüne uygun olarak açılan temyiz davasının;

Sanık hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından verilen kararlara yönelik temyiz isteminin Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin 03/10/2019 tarihli, 2019/2876 Esas ve 2019/445 Karar sayılı kararıyla CMK’nin 286/2-a ve 296/1. maddelerine göre reddine karar verilmesi üzerine, sanığın 10.10.2019 tarihli dilekçesinde iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından verilen kararların bölge adliye mahkemesince onandığını, hırsızlık suçundan ise temyiz yolunun açıldığını, hırsızlık suçundan aldığı 6 yıl 6 ay hapis cezasını temyiz etmek istediğini belirtmesi karşısında, sanığın temyiz isteminin sadece “Nitelikli hırsızlık” suçuna ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemesinde;

5271 sayılı CMK'nin 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'', aynı Kanunun 294. maddesinin ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanığın temyiz isteminin hükmün hukuki yönüne ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;