Yargıtay 17. Hukuk Dairesi E.2009/3665 K.2009/5311

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı tazminat davasının kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili dava dilekçesiyle, davalı tarafa ferdi koltuk kaza sigorta poliçesi ile sigortalı olan araç sürücüsünün kusurlu hareketi ile meydana gelen kazada araçta yolcu olan davacıların desteklerinin öldüğünü, poliçe limiti 6.000 YTL nin tahsili amacı ile yapılan icra takibine davalının itiraz ederek durdurduğunu açıklayıp, itirazın iptaline, takibin devamına ve %40 dan az olamamak üzere inkar tazminatına hükmedilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesiyle, talebin zaman aşımına uğradığını, sürücü ...’ın ölmesi nedeni ile davacılara 6.000 YTL ödediklerini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma ve toplanan kanıtlara göre; davanın kabulü ile, Ankara 18. icra müdürlüğünün 2006/11300 E sayılı dosyasına yapılan itirazın iptaline, takibin 6.187 YTL üzerinden devamına, asıl alacak 6.000 YTL ye takip tarihinden itibaren %25 ve değişen oranlarda yasal faiz uygulanmasına, %40 inkar tazminatı talebinin koşulları oluşmadığından reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

TTK'nun 3 ve 4 maddeleri gereğince, davalı tacir olup, ticari faize hükmedilmesi gerekirken, gerekçeli kararda icra takip talebi ile aynı oranda faize hükmedilmiş olmasına rağmen, avans faizi yerine, yasal faizi tabirinin kullanılması mahallinde düzeltilebilir maddi hata olarak görülmüştür.

Dava, trafik kazasından kaynaklanan ve ferdi kaza sigorta sözleşmesine dayalı itirazın iptali davasıdır.

Davalı ... tarafından tanzim edilen motorlu kara taşıtları birleşik kasko sigorta poliçesinde, ferdi kaza teminatı ölüm halinde kişi başına 6.000 TL olup, miktarı bellidir. Davacılar likit (muayyen) olan bu miktarı talep ettiğine göre, 6.000 TL üzerinden icra inkaR tazminatına hükmedilmesi gerekirken, reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir. Yargıtay HGK'nun 10.4.1996 gün ve 1996011-129 Esas, 243 sayılı kararı da bu doğrultudadır.