KÜNYE
(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi 2009/9175 E., 2010/2052 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 9 Mart 2010
- Mahkemesi
- Sulh Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
319 kelime·2 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasındaki rücuen tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:
-K A R A R-
Davacı vekili, müvekkili şirkete kasko sigortalı aracın davalıya ait hayvanın karayoluna çıkması nedeniyle çarpması sonucu meydana gelen hasar bedelinin sigortalıya ödendiğini, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere 3.313,00 TL'nin ödeme tarihinden işleyecek reeskont faizi ile davalıdan tahsilini talep etmiştir.
Davalı vekili, davanın reddini, müvekkiline ait hayvanın ölmesi nedeniyle meydana gelen zararın tazminattan mahsubunu savunmuştur.
Mahkemece, toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; davalının süresinde yapılmayan mahsup talebinin reddine, davanın kısmen kabulü ile, 2.363,65 TL Tazminatın 23.4.2007 ödeme tarihinden işleyecek yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
1-Mahkemece toplanıp değerlendirilen delillere, özellikle oluşa ve dosya içeriğine uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen kusur oranının ve tazminata ilişkin hesaplamanın hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.
2- Davalı davada vekille temsil edildiği halde davanın reddine karar verilen miktarı üzerinden karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince davalı yararına vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken bu hususta olumlu ya da olumsuz bir karar verilmemiş olması doğru değil bozma nedeni ise de; yanlışlığın düzeltilmesi yargılamanın tekrarını gerektirir nitelikte görülmediğinden hükmün HUMK. 438/7. maddesi gereğince düzeltilmesi uygun görülmüştür.
Yargıtay 17. Hukuk Dairesi, E. 2009/9175, K. 2010/2052, 9 Mart 2010 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama