Yargıtay 17. Hukuk Dairesi E.2010/12493 K.2011/5522

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalıların işleteni ve sürücüsü olduğu aracın müvekkiline ait araca çarptığını, bu çarpma nedeniyle araçta meydana gelen 8.500 TL değer kaybı bedelinin olay tarihinden işleyecek yasal faizi ile davalılardan tahsilini talep etmiştir.

Davalılar vekili, kusur oranını ve tazminat miktarını kabul etmediklerini davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; davanın kısmen kabulü ile 8.145 TL tazminatın olay tarihinden işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere göre davalılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Dava trafik kazasından kaynaklanan maddi tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, davacıya ait araçta meydana gelen değer kaybının belirlenmesi için makine mühendisi bilirkişiden alınan ilk rapor ile 4.500 Euro’nun olay tarihindeki kur üzerinden karşılığı olan 7.726,50 TL değer kaybı belirlenmiştir. Davacı vekili 25.2.2010 tarihli duruşmada bilirkişi raporuna diyeceği olmadığını belirtmiş, davalıların

itirazı üzerine Adli Tıp Kurumu’ndan alınan raporda ise, 4.500 Euro değer kaybı belirlenmiştir. Mahkemece 4.500 euro’nun dava tarihindeki kur üzerinden belirlenen 8.145 TL tazminata hükmedilmiştir. Ancak davacı vekili mahkemece alınan ilk rapora diyeceği olmadığını belirttiğine göre bu rapor ile belirlenen 7.726,50 TL değer kaybı yönünden davalı yararına usulü kazanılmış hak oluşmuştur. Bu hale göre davalı yararına oluşan usulü kazanılmış hak gözetilerek davacı tarafından benimsenmiş olan raporda belirlenen değer kaybı bedeli esas alınarak karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.