Yargıtay 17. Hukuk Dairesi E.2010/2046 K.2010/10965

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili ve davalı ... tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalıların işleten ve sürücüsü olduğu aracın müvekkili şirkete kasko sigortalı araca çarparak hasar verdiğini, araçta meydana gelen 42.167 TL hasar bedelinin sigortalıya ödendiğini, davalının %70 oranında kusurlu olduğunu, kusur orana isabet eden miktarın 15.750 TL'nın Zorunlu ve İhityari Mali Sorumluluk Sigortası tarafından ödendiğini belirterek, 13.766 TL tazminatın ödeme tarihinden işleyecek banka reeskont faizi ile davalılardan tahsilini talep etmiştir.

Davalılar kusur oranını kabul etmediklerini davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davanın kısmen kabulü İle; 12.250 TL tazminatın ödeme tarihinden işleyecek yasal faizi ile davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiş; hüküm, davacı vekili ve davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

1-Mahkemece toplanıp değerlendirilen delillere, özellikle oluşa ve dosya içeriğine uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen kusur oranının ve tazminata ilişkin hesaplamanın hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına göre davalının tüm,davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Davacı, davasını TTK.nun 1301 nci maddesinde yazılı halefiyet hakkına dayandırmıştır. Böyle bir davada sigortacı, ancak sigortalısının isteyebileceği faizi davalıdan isteyebilir. Davacı vekili dava dilekçesinde reeskont faiz talep etmiş, mahkemece yasal faize hükmedilmiştir. Davalı ya ait araç ticari araç olduğuna göre mahkemece davacı vekilinin talebi gözetilerek reeskont faiz oranının uygulanma-

2010/2046

2010/10965

sı gerekirken yazılı olduğu şekilde yasal faize hükmedilmesi doğru görülmemiş ise de yanlışlığın giderilmesi yargılamanın tekrarını gerektirir nitelikte görülmediğinden HUMK'nun 438/7.maddesi uyarınca hükmün düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.