Yargıtay 17. Hukuk Dairesi E.2010/5476 K.2010/9026

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalı tarafa Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası ile sigortalı kamyon ile karşı şeritteki minibüsün çarpışması sonucu davacıların desteğinin öldüğünü, davacının sürücüsünü 2/8 kusurlu kabul ederek davalılara toplam 3.272,20 TL destekten yoksun kalma tazminatı ödediğini, ancak Yargıtay tarafından onanarak kesinleşen ceza mahkemesi kararına göre davacının sürücüsünün 1/8 kusurlu olduğu anlaşıldığından fazla ödenen 1.636,20 TL nin ödeme tarihi olan 8.4.2004 den işleyecek ticari faizi ile davalılardan müşterek ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma ve toplanan kanıtlara göre; davanın kabulü ile, 1.636,20 TL nin 8.4.2004 tarihinden işleyecek ticari faizi ile tahsiline karar verilmiş, hüküm davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Mahkemece toplanıp değerlendirilen delillere, özellikle oluşa ve dosya içeriğine uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen kusur oranının ve tazminata ilişkin hesaplamanın hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına göre davalılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazasından kaynaklanan, sebepsiz zenginleşme hükümlerine dayalı rücuan destekten yoksun kalma tazminatı istemine ilişkindir. 818 sayılı BK’nun 61/1. maddesine göre haklı bir neden olmaksızın başkasının zararına zenginleşen kimse onu geri vermek zorundadır. Davadan önce davalılara ulaşmış herhangi bir ihtar bulunmadığından, davalıların geri verme borçlarını öğrendikleri tarih dava tarihidir. Bu sebeple temerrüt tarihi olarak dava tarihinin esas alınması gerekirken yazılı şekilde ödeme tarihinden itibaren faize hükmedilmesi doğru değil bozma nedeni ise de; bu yanılgıların giderilmesi yargılamanın tekrarını gerektirir nitelikte görülmediğinden hükmün HUMK’nun 438/7 maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.