Yargıtay 17. Hukuk Dairesi E.2010/7097 K.2010/9946

Taraflar arasındaki rücuen tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün, süresi içinde davalı ... vekilince temyiz edilmesi üzerine, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkili şirkete kasko sigortalı araca, davalıların malik ve sürücüsü oldukları aracın tam kusurlu çarpması sonucu pert total olduğunu belirterek, sigortalısına ödediği 81.631.00 TL’ndan, trafik ve ihtiyari mali sorumluluk sigorta şirketinden tahsil edilen 21.598.00 TL’nın mahsubundan sonra, ıslah ile arttırılmış bakiye 60.033.00 TL’nın, ödeme tarihinden itibaren işleyecek faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar, duruşmaya gelmemiş ve davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, toplanan delillere, benimsenen bilirkişi raporuna ve kusur durumuna göre, davalı ...’nun davadan önce öldüğü anlaşılmakla, hakkındaki davanın reddine; davalı ... aleyhindeki davanın kabulü ile, 60.033.00 TL’nın, 03.08.2007 ödeme tarihinden itibaren 6.500.00 TL için reeskont faizi, 53.533.00 TL için yasal faizi ile birlikte bu davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı ... vekilince temyiz edilmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, özellikle oluşa ve dosya içeriğine uygun olarak düzenlenen bilirkişi raporunda belirtilen kusur oranının hükme esas alınmasında bir usulsüzlük olmamasına göre, davalı ... vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- Dava, TTK.’nun 1301. maddesinden kaynaklanan rücuen tazminat istemine ilişkindir.

Davalı Üniversite, 2547 Sayılı Yükseköğretim Kanunu’nun 56/b. ve Ek 7. maddesi ile 492 Sayılı Harçlar Kanunu uyarınca harçtan muaf olduğundan, bu davalının harç ödemekle yükümlü tutulması hatalı olduğu gibi, davalı işleten tacir olmayıp, zarar veren araç da ticari nitelikte bulunmadığından, haksız eyleminin de TTK.’nun 3. maddesi uyarınca ticari iş niteliği taşımamasına göre, tazminata yasal faiz uygulanması gerekirken, reeskont faize hükmedilmesi de doğru değil, bozma nedeni ise de; bu yanılgının giderilmesi yargılamanın tekrarını gerektirir nitelikte görülmediğinden, hükmün, HUMK.’nun 438/7.maddesi uyarınca düzeltilerek onanması gerekmiştir.