Yargıtay 17. Hukuk Dairesi E.2010/7337 K.2011/1331

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalı tarafa zorunlu mali sorumluluk sigortası ile sigortalı araç sürücüsünün kusurlu hareketiyle meydana gelen kazada desteklerinin öldüğünü açıklayıp, fazlaya dair haklarını saklı tutarak 57.500 TL destekten yoksun kalma tazminatının kaza tarihinden itibaren işleyecek reeskont faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma ve toplanan kanıtlara göre; davanın kısmen kabulü ile, aktüerya bilirkişinin 10.1.2010 tarihli 3.ek raporuna itibar edilip hesaplanan destekten yoksun kalma tazminatından %25 oranında hatır taşıması indirimi yapılarak 38.000 TL destekten yoksun kalma tazminatının temerrüt tarihi olan 27.7.2006 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Mahkemece toplanıp değerlendirilen delillere, özellikle oluşa ve dosya içeriğine uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen tazminata ilişkin hesaplamanın hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına göre davalı vekilinin tüm, davacı vekilinin ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazasından kaynaklanan destekten yoksun kalma tazminat istemine ilişkindir. Davacı ..., dava dışı sürücünün teyzesi olup, davacının ölen eşi ile sürücü arasında enişte – yeğen şeklinde yakın akrabalık bağı bulunduğu ve olay günüde sürücünün ameliyat olan annesini hastanede ziyaret ettikten sonra dönüş yolunda trafik kazasının meydana geldiği anlaşılmıştır. Maddi ve manevi menfaattin bulunduğu enişte – yeğen arasındaki bu taşımada hatır taşıması bulunmamasına rağmen aksi düşünce ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.