KÜNYE
(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi 2010/7421 E., 2010/10425 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 2 Aralık 2010
- Mahkemesi
- İcra Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
331 kelime·2 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasındaki istihkak davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı 3.kişi vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:
-K A R A R-
Davacı 3.kişi vekili, İzmir 6.İcra Müdürlüğünün 2009/8851 esas sayılı takip dosyasında haczedilen ... plakalı aracın haciz tarihinden önceki bir tarihte müvekkili tarafından noter satış sözleşmesiyle borçludan satın alındığını ileri sürerek haczin kaldırılmasını talep etmiştir.
Davalı alacaklı vekili, haciz tarihinde aracın borçlu adına kayıtlı göründüğü için haciz şerhi konulmasında müvekkilinin bir kusuru bulunmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.
Davalı borçlu davaya cevap vermemiştir.
Mahkemece, aracın trafik kaydına haciz şerhinin noter satışından sonra işlendiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı 3.kişi vekilince vekalet ücreti ve yargılama giderlerine yönelik olarak temyiz edilmiştir.
Dava, 3.kişinin İİK.nun 96. vd maddelerine dayalı istihkak davasına ilişkindir.
İstihkak davalarında takip konusu alacak tutarı ile haczedilen malın değerinden hangisi az ise o değer üzerinden (somut olayda daha az olduğu anlaşılan 10.780-TL'lik alacak değeri üzerinden) nispi vekalet
2010/7421
2010/10425
ücreti ve nispi harç hesaplanması gerekir. Mahkemece, dava kabul olunduğuna göre, davayı ilk oturuma kadar kabul etmeyerek ve haczi de kaldırmayarak dava açılmasına sebebiyet veren davalı aleyhine vekaleti ücreti ve yargılama masraflarına hükmedilmesi gerekirken aksi düşünce ile yazılı şekilde hüküm kurulması isabetli görülmemiştir. Ancak, bu yanılgının giderilmesi yargılamanın tekrarını gerektirir nitelikte görülmediğinden hükmün HUMK.nun 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanması gerekmiştir.
Yargıtay 17. Hukuk Dairesi, E. 2010/7421, K. 2010/10425, 2 Aralık 2010 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama