KÜNYE
17. Hukuk Dairesi 2011/11184 E., 2012/741 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 30 Ocak 2012
- Mahkemesi
- İcra Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
295 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasındaki istihkak davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davalı 3.kişi vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:
-K A R A R-
Davacı (alacaklı) vekili, Ankara 7. İcra Müdürlüğü’nün 2008/1044 Esas sayılı dosyasında 09.10.2009 günlü haczin borçlu şirketin ticaret sicilde kayıtlı adresinde yapıldığını, öte yandan üçüncü kişi şirketin borçlunun ortağı olduğunu, aynı adreste kısa bir süre önce bir başka dosyadan yapılan hacizde davacının istihkak iddia etmediğini, mahcuzların borçluya ait olduğunu belirterek davanın kabulü ile istihkak iddiasının reddine karar verilmesini istemiştir.
Davalı (üçüncü kişi) vekili, haczin yapıldığı binanın çok katlı ikiz bloklardan oluştuğunu, borçlunun ticaret sicilde kayıtlı olan adresinin ön bloktaki 1 numaralı daire iken Temmuz 2009’da bu adresten ayrıldığını, dava konusu haczin ise üçüncü kişinin faaliyet gösterdiği arka bloktaki 2 numaralı dairede yapıldığını, burasının ve haczedilen eşyaların borçlu ile ilgisinin bulunmadığını, davacının borçlu şirketin ortağı olmakla birlikte iki ayrı tüzel kişilik olarak farklı adreslerde faaliyetlerini sürdürdüklerini belirterek davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.
Mahkemece toplanan delillere göre: “dava konusu haczin borçlu şirketin ticaret sicilde kayıtlı adresinde yapıldığı, İİK’nun 97/a maddesindeki mülkiyet karinesinin borçlu, dolayı-
sıyla alacaklı yararına olduğu, icra müdürlüğü tarafından sehven İİK’nun 99. maddesinin uygulanmasının ispat yükünün yer değiştirmesi sonucunu doğurmayacağı, üçüncü kişinin karinenin aksini kanıtlamaya elverişli güçlü delilleri sunamadığı“ gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davalı üçüncü kişi vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Yargıtay 17. Hukuk Dairesi, E. 2011/11184, K. 2012/741, 30 Ocak 2012 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama