Yargıtay 17. Hukuk Dairesi E.2011/6284 K.2012/5346

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili, davalı ... vekili ve davalı Gülpembe Ltd. Şti. vekili tarafından ayrı ayrı temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-KARAR-

Davacı vekili, davalıların trafik sigortacısı, sürücüsü ve işleteni olduğu aracın müvekkilinin kullandığı araca çarpması sonucu müvekkilinin yaralanarak sürekli maluliyete uğradığını ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 1.000 TL tedavi gideri, 1.000 TL sürekli iş göremezlik zararı ile 5.000 TL manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren-davalı ... şirketi dava tarihinden itibaren- işleyecek yasal faiziyle birlikte tüm davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş, 25.03.2011 tarihli ıslah dilekçesiyle sürekli iş göremezlik zararı taleplerini 26.472,37 TL'ye yükselttiklerini bildirmiştir.

Davalı Aviva Sa Emeklilik ve Hayat A.Ş. vekili cevap dilekçesinde, müvekkilinin yalnızca emeklilik ve hayat sigortası branşında faaliyet gösterdiğini belirterek davanın husumet yokluğundan reddini savunmuştur.

Davalı Gülpembe Taşımacılık Otomotiv İnş.Tic.Ltd.Şti. vekili, kazanın oluşumunda davacının tamamen kusurlu olup, diğer davalı ...'in kusursuz olduğunu, ayrıca

aracın müvekkili tarafından uzun süreli olarak dava dışı Medaş A.Ş.'ye kiralandığını, bu nedenle müvekkilinin işleten sıfatının bulunmadığını ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Davalı ... duruşmadaki beyanında, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma ve toplanan delillere göre; davanın kısmen kabulü ile kusura isabet eden toplam tedavi gideri 2.085 TL olup, talepten fazlaya hükmedilemeyeceğinden 1.000 TL tedavi gideri, 24.456 TL sürekli iş göremezlik zararı ile 2.500 TL manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılar ... ve Gülpembe Taşımacılık Otomotiv İnş. Tic. Ltd. Şti.'nden müştereken ve müteselsilen tahsiline, davalı Aviva Sa Sigorta A.Ş. Hakkında açılan davanın husumet yönünden reddine, davalı Aviva Sigorta A.Ş. hakkında usulüne uygun açılmış bir dava olmadığından bu davalı hakkında hüküm kurulmasına yer olmadığına karar verilmiş; hüküm, davacı vekili, davalı ... vekili ve davalı Gülpembe Ltd. Şti. vekili tarafından ayrı ayrı temyiz edilmiştir.

1-Mahkemece toplanıp değerlendirilen delillere, özellikle oluşa ve dosya içeriğine uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen kusur oranı ile uzman bilirkişi raporunda belirlenen maluliyet oranının hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına, ayrıca manevi tazminatın takdirinde B.K.nun 47. maddesindeki özel haller dikkate alınarak hak ve nesafet kuralları çerçevesinde hüküm kurulmuş olmasına göre, yerinde görülmeyen davalı ... vekili ve davalı Gülpembe Ltd. Şti. vekilinin tüm, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazasından kaynaklanan sürekli iş göremezlik zararı, tedavi gideri ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece hükme esas alınan, Av. Suat Şahin tarafından tanzim edilen 31.08.2010 tarihli bilirkişi raporunda, davacının kazancının yasal net asgari ücret düzeyinde olacağı kabul edilmiş ve %10 artırma, %10 iskonto uygulamak suretiyle yapılacak hesaplamada, en son bilinen net asgari ücret hesaplamaya esas alınmıştır.

Dosya içinde mevcut önlisans diplomasına göre davacı, Selçuk Üniversitesi Teknik Bilimler Meslek Yüksekokulu Kontrol Sistemleri Teknolojisi Bölümü mezunudur. Buna göre mahkemece, ilgili meslek odaları ve kuruluşlarla yazışma yapmak suretiyle, davacının mezun olduğu okul ve emsallerinden mezun olanların ortalama aylık net gelirlerinin tespit edilmesi, bilirkişi tarafından da, tespit edilecek gerçek gelir üzerinden tazminata ilişkin hesaplamanın yapılması gerekirken, yazılı şekilde aylık net asgari ücret üzerinden hesaplama yapılan bilirkişi raporunun hükme esas alınması doğru görülmemiştir.

3-Yine yukarıda anılan 31.08.2010 tarihli bilirkişi raporunda, davacının PMF yaşam tablosuna göre bakiye ömrü 40 yıl, 8 ay, 16 gün olarak belirlendikten sonra, tazminat hesabı aktif dönemin sonu kabul edilen 60 yaş bitimine kadar yapılmıştır. Oysa ki uygulamada, aktif dönem sonuyla muhtemel ömür sonu arasını oluşturan pasif dönemde de, kişinin net asgari ücret düzeyinde gelir getiren bir işte çalışabileceği kabul edilerek, bu dönem için de hesaplama yapılmaktadır. Hal böyle iken, mahkemece altı yıldan fazla bir dönemi kapsayan pasif döneme ilişkin hesaplamanın yapılmadığı eksik bilirkişi raporu hükme esas alınarak yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması isabetli değildir.