Yargıtay 17. Hukuk Dairesi E.2012/13405 K.2013/15174

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili ve davalılar vekili tarafından ayrı ayrı temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkili şirkete sigortalı olan otobüse davalı şirkete ait ... yönetimindeki aracın arkadan çarpması sonucu otobüsün yanarak hasarlandığını, kazanın oluşumunda davalı sürücünün kusurlu olduğunu belirterek ıslah ile sigortalıya ödenen 235.840,00TL tazminatın ödeme tarihinden itibaren işleyecek reeskont faiziyle birlikte davalıdan rücuen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davalı sürücünün kusuru olmadığına ilişkin ceza mahkemesinin kesinleşen kararına dayalı tespitin hukuk mahkemesini bağlayacağı belirtilerek davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili ve davalılar vekili tarafından ayrı ayrı temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde ve özellikle, ceza yargılaması sırasında alınan ve kesinleşen bilirkişi raporundaki kusur dağılımının oluşa uygun olması sebebiyle benimsenmesinde bir usulsüzlük bulunmamasına göre davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davalılar vekilinin temyiz itirazına gelince;

Dava,kasko sözleşmesine dayalı sigortalıya ödenen bedelin rücuen tahsili istemine ilişkindir.Davacılar vekili, talebini 235.834,00TL olarak ıslah etmiştir. Yargılama sonunda hükme esas alınan ceza dosyasındaki kesinleşen kusur oranına göre davanın reddine karar verilmiştir. Mahkemece, davanın reddine karar verilmesi nedeniyle davalılar lehine dava konusu ıslah edilen ve harcı yatırılan miktar üzerinden karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT gereğince nisbi vekalet ücretine hükmedilmemesi bozma sebebi ise de bu yöndeki yanılgıların giderilmesi, yargılamanın tekrarını gerektirir nitelikte görülmediğinden 6100 sayılı HMK.nin geçici 3/2 maddesi delaletiyle mülga 1086 sayılı HUMK.nin 438/7 maddesi uyarınca hükmün düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.