Yargıtay 17. Hukuk Dairesi E.2012/4227 K.2013/1737

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın usulden reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili, davalının trafik sigortacısı olduğu aracın kusurlu olarak sebep olduğu trafik kazası sonucunda davacılar Serap ile küçük Hayrunnisa'nın eşi/babası olan motosiklet sürücüsü ... ile araçta (yolcu olarak) bulunan davacı ...'nin oğlu ... 'in vefat ettiğini, davacıların ölenlerin desteğinden yoksun kaldıklarını ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla toplam 9.000,00 TL. tazminatın faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, dosya üzerinden yapılan inceleme sonucu, dava şartı olan gider avansının meşruhatlı tebligata rağmen süresinde yatırılmadığından, davanın usulden reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, trafik kazasından kaynaklanan destekten yoksun kalma tazminatı istemine ilişkindir.

Davanın açıldığı tarihte yürürlükte olan 6100 Sayılı HMK'nun 114/1-g maddesinde gider avansının yatırılması dava şartları arasında sayılmış, 115/2 maddesinde ise dava şartı noksanlığının giderilmesi mümkün ise mahkemenin eksikliği tamamlaması için kesin süre vereceği, bu sürede de eksikliğin giderilmemesi halinde davanın dava şartı noksanlığından ötürü usulden reddedileceği hususu hükme bağlanmıştır.

Yukarıda belirtilen açık düzenlemeler karşısında, somut olayda; yerel mahkeme 18.11.2011 tarihli tensip tutanağında davacı tarafa gider avansı yatırması için iki haftalık kesin süre verilmiş olmasına ve bu yönde davacı vekiline meşruhatlı tebligat yapılmış olmasına karşın, tensip tutanağında ve yapılan tebligatta ne miktar gider avansı yatırılacağına dair bir açıklık olmadığından, dolayısıyla usule uygun olarak verilmiş bir kesin süreden söz edilemeyeceğinden yazılı şekilde dava şartı yokluğu nedeniyle davanın usulden reddi yönünde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.